Er rust nog altijd een taboe omtrent psychische klachten. Juist door hier open over te zijn kunnen we dit taboe verbreken. Maar ook biedt het (h)erkenning voor anderen in een soortgelijke situatie. Daarom deelt Sarissa openhartig over haar psychische klachten, herstel en hoe het nu met haar gaat. Tussen overleven en leven Wanneer je mij vandaag de dag zou ontmoeten, zou je waarschijnlijk niet direct zien welke weg ik heb afgelegd. Je ziet mogelijk iemand die fotografeert, schrijft, creatief bezig is en geniet van de kleine momenten. Iemand die net is getrouwd, plannen maakt voor de toekomst en voorzichtig weer leert dromen. Wat je niet ziet, is dat mijn leven…
Janneke: “Uiteindelijk wil ik mijn grootste droom waarmaken: werken als ambulance verpleegkundige.”
De droombaan van Janneke is duidelijk: ambulanceverpleegkundige. Ze heeft een duidelijke visie en vertelt in deze gastblog hoe ze er als kind achter kwam dat ze verpleegkundige wilde worden, haar weg naar verpleegkundige en haar ambitie! Van droom naar werkelijkheid: mijn weg naar de ambulancezorg Ik was nog maar vier jaar oud toen ik wist dat ik later in de acute zorg wilde werken. Als ik eerlijk ben, weet ik precies waar die droom is ontstaan. Invloed van mijn opa en omgevingMijn opa speelde daarin een grote rol. Hij werkte jarenlang als brandweerman, schilder en verrichtte allerlei andere werkzaamheden. Toen hij COPD kreeg, veranderde zijn leven ingrijpend. Ziekenhuisopnames, spoedsituaties en…
Related Posts
Annebel: “Mijn ergste verlies is ook mijn grootste liefde gebleven.”
Heidi: “Na een lang emotioneel rouwproces is er weer een lichtpunt.”
Sheyma: “Toen Nora-Soraya precies 1 jaar en 9 maanden oud was, werd op een woensdagavond in het ziekenhuis de grond onder onze voeten vandaan getrokken”
Frederique: “Mijn hartafwijking en de daardoor ontstane complicaties hebben heel veel met mij gedaan.”
Frederique (29) is geboren met transpositie van de grote vaten, een zeldzame aangeboren hartafwijking. Daarbij had ze rond de 100 gaatjes in het hart. Ze vertelt openhartig over haar hartafwijking, behandelingen en het effect hiervan. Ik ben geboren met een zeldzame aangeboren hartafwijking: transpositie van de grote vaten met rond de 100 vsd’s (gaatjes in het hart). Bij mijn geboorte wisten ze dit niet, maar al gauw werd ik blauw en kreeg ik te weinig zuurstof. Na een echo kwamen ze toen achter deze afwijking. Toen ik 14 dagen oud was kreeg ik mijn eerste (open)hartoperatie. Eerste hartoperatieToen ik 14 dagen oud was kreeg ik mijn eerste (open)hartoperatie. Hierbij hebben…
Eline: “Ik wist niet hoe en of ik verder wilde zonder hen.”
Op 26-jarige leeftijd beide ouders moeten missen. Het is de realiteit van Eline. Ze was 21 toen ze haar moeder verloor aan een hartaanval. Nog geen anderhalf jaar later, op 23-jarige leeftijd, verloor ze ook haar vader. Begin 2024 verloor ze ook nog haar dierbare tante. Eline deelt openhartig over hen en haar rouwproces. Het was 4 december 2021 toen mijn vader belde en mij vertelde dat mijn moeder in het ziekenhuis lag en het niet goed met haar ging. Hij vroeg of ik samen met mijn vriend naar het ziekenhuis wilde komen en vertelde dat Marja, mijn tante, er ook al was. Ik schrok van zijn telefoontje maar zag…
Related Posts
Melinda: “Na het syndroom van Down komt 22q11 het vaakst voor in Nederland”
Sarah: “Waar ik eerst altijd nog ergens dacht dat het mijn lichaam allemaal nog wel zou lukken, wist ik nu oprecht niet meer hoe lang het alles nog zou volhouden”
Nathalie: “De zorgeloosheid die je had als gezonde jongvolwassene komt niet meer terug”
Danique: “Juist door te stoppen met vechten tegen mijn lichaam, ontstond er ruimte om weer met mijn lichaam te gaan leven.”
Jarenlang werd gedacht dat haar klachten bij anorexia hoorde of tussen haar oren zaten, totdat ze eindelijk duidelijkheid kreeg: ze kreeg de diagnose gastroparese. Alle puzzelstukjes vielen op zijn plek. Daarboven op kwam ook nog long COVID. Na een revalidatietraject heeft ze zich herpakt en leren omgaan met haar nieuwe lichaam. Zo ontstond ruimte voor hun kinderwens! Ze vertelt over haar klachten, diagnoses, revalidatie en zwangerschap. Leven met gastroparese, niet eronder Ik ben Danique. Ik ben niet mijn gastroparese. Niet mijn sonde. Niet mijn long COVID. Niet de diagnoses die wel of niet op papier staan. Ik ben gewoon mezelf, met alles wat daarbij hoort. En juist vanuit die overtuiging…
Isis: “Ook wij kunnen alles uit het leven halen.”
Door een spierziekte maakt Isis (21) gebruik van een rolstoel. Maar dat hield haar niet tegen; ze maakte verschillende trein- en vliegreizen én volgde haar minor in Barcelona! Waar anderen al snel twijfels hebben over alleen op vakantie gaan, en al helemaal als je afhankelijk bent van een rolstoel, nam ik zonder al te veel voorbereiding de stap om gewoon te gaan. Het was een geweldige ervaring, maar niet zonder uitdagingen. TreinreisMijn eerste soloreis was direct een treinreis door Europa. In 2024 deed ik mee aan de jaarlijkse actie van DiscoverEU Interrail, waarbij 18-jarigen kans maken op een reispas om met de trein door Europa te reizen. Ik had me…
Related Posts
Berdine: “Mensen met een beperking worden in de maatschappij nog te vaak als minderwaardig gezien”
Karin: “Er stond mij minimaal 2,5 jaar te wachten vol studie, werk en leertrajecten en zeker ook een persoonlijke ontwikkeling”
Jackie: “Ze is niet blauw, maar ik zie wel dat ze geen adem haalt”
Annemijn: “Als ik iets heb geleerd van het verlies van mijn vader, dan is het hoe waardevol herinneringen zijn.”
Annemijn was veertien jaar oud toen haar vader de diagnose ALS kreeg. Twee jaar later overleed hij. Dat verlies had een grote impact op haar leven en ze wist lange tijd niet goed hoe ze daarmee om moest gaan. Op zoek naar rust vond ze die in borduren en creëren. Hieruit ontstond Be-love: een plek waar ze tastbare herinneringen maakt aan overleden dierbaren. In deze gastblog vertelt ze over het verlies van haar vader, haar rouwproces en het ontstaan van Be-love. Toen ik veertien jaar was, kreeg mijn vader de diagnose ALS. Een periode die begon met onzekerheid en hoop, maar uiteindelijk eindigde in afscheid. Na een intense periode van…
Related Posts
Jannie: “Elke dag is gevuld met verzorging, begeleiding, medicatie en afspraken met artsen, therapeuten en instanties”
Inge: “Mama zijn, terwijl je een lichamelijke beperking hebt, heeft zo zijn uitdagingen”
Jeanine’s zoontje Joas heeft Down: “Elk kind heeft zijn eigen behoeftes en heeft weer andere dingen nodig dan de ander”
Annebel: “Mijn ergste verlies is ook mijn grootste liefde gebleven.”
Annebel verloor in 2023 haar zoontje Noah van zes maanden aan de gevolgen van de ziekte van Krabbe; een zeldzame, erfelijke en ernstige stofwisselingsziekte. Ze deelt over de periode van ziekte, het afscheid en de rouwproces. Noah was vanaf zijn geboorte al ziek, alleen wisten we dat toen nog niet. Van opname naar opnameIn het begin waren er vooral zorgen over zijn drinken. Hij dronk slecht en kwam niet goed aan. We werden daardoor elke week opgenomen in het ziekenhuis. Steeds opnieuw hoop je dat het beter gaat, dat er een verklaring komt die eenvoudig op te lossen is, maar dat kwam niet. Na meerdere opnames en het feit dat…
Lara: “Elke vrouw is uniek, sommige vrouwen gewoon net iets meer dan andere vrouwen.”
Lara (19) heeft meerdere chronische aandoeningen. In deze gastblog gaat ze in op een hele zeldzame, namelijk OHVIRA; het hebben van twee baarmoeders. Het komt zo weinig voor dat er weinig ervaringsverhalen zijn en daar wilt zij verandering in brengen! Veel meiden van zestien zijn nog nooit bij een gynaecoloog geweest, dus toen ik op mijn zestiende een zeer zeldzame gynaecologische diagnose kreeg, voelde dat op dat moment als het ergste wat me ooit was overkomen. Het is een grappig inkijkje in het brein van een zestienjarige, want destijds had ik al meerdere diagnoses die – objectief gezien – vele malenernstiger waren. Diagnose OHVIRAOp mijn zestiende kreeg ik te horen…
Related Posts
Tirza: “In 2,5 jaar worden we klaargestoomd tot verpleegkundige”
Sidney: “Ik denk dat veel mogelijk is met een goede planning, de juiste motivatie, een goed netwerk om je heen, wat doorzettingsvermogen, en ook zeker een mental breakdown op z’n tijd”
Jade: “Ik was op dat moment 14 jaar en moest aan de chemo”
Heleen: “Levende rouw is waar ik vaak tegenaanloop.”
Bijna zes jaar geleden veranderde de wereld van Heleen en haar gezin. Ze werd in kritieke toestand opgenomen in het ziekenhuis met longemboliën. Wonder boven wonder overleefde ze dit. Uiteindelijk kwam er duidelijkheid; ze bleek chronische longemboliën te hebben. Tot op de dag van vandaag met alle gevolgen van dien. Ze vertelt over de turbulente tijd in het ziekenhuis, haar klachten en hoe het nu met haar gaat. In juli 2020 werd ik opgenomen en kreeg ik te horen dat ik massale dubbele longemboliën had. De kans dat ik dit zou overleven was heel klein, de arts gaf aan dat ze met de rug tegen de muur stonden en dat…
