Toen Elke 28 was kreeg ze borstkanker. Na een erfelijkheidsonderzoek bleek ze een genmutatie in het BRCA1-gen te hebben, wat het risico op onder andere borstkanker sterk verhoogt. Na een heftig behandeltraject van anderhalf jaar lacht het leven haar weer toe. Ze is inmiddels vier maanden trotse moeder van een tweeling!
Van borstkankerpatiënt naar tweelingmoeder
28 jaar oud was ik toen ik te horen kreeg dat ik borstkanker had. Midden in de bloei van mijn leven stond ik. Waar vriendinnen om mij heen mooie reizen maakten, trouwden of zwanger raakten, zat ik met mijn kale hoofd aan de chemo. In totaal kreeg ik 16 kuren. Vlak daarvoor onderging ik nog snel twee eicelpuncties, omdat er een kans bestond op onvruchtbaarheid. Omdat ik triple negatieve borstkanker stadium 3 had kreeg ik ook nog 15 bestralingen en zes maanden chemopillen. In totaal ben ik anderhalf jaar in behandeling geweest.
Uit het onderzoek bleek dat ik een mutatie in het BRCA1-gen heb.
Erfelijkheidsonderzoek
Nadat ik te horen kreeg dat ik ziek was is er een erfelijkheidsonderzoek in gang gezet. Uit het onderzoek bleek dat ik een mutatie in het BRCA1-gen heb. Simpel gezegd betekent dit: 60–80% kans op borstkanker en 35–45% kans op eierstokkanker.
Borstamputatie
De kans dat de kanker ergens anders in mijn borsten zou terugkomen was groot als alleen de tumor verwijderd zou worden. Daarom koos ik voor een dubbele borstamputatie. Mijn eierstokken volgen later nog.
Het heeft mij laten inzien waar het leven echt om draait.
Levensvreugde
Nooit heeft het mij negatief of somber gemaakt. Integendeel, ik kreeg juist meer levensvreugde en zag overal het positieve in. Sporten hield mij in die tijd op de been. Bijna iedere dag stond ik in de sportschool, al was het maar voor alleen een warming up. Zo hield ik structuur in mijn leven en had ik een doel. Ook was ik onder de mensen, wat me goed deed. Bewegen hielp me door de behandelingen heen en zorgde ervoor dat ik na afloop relatief snel weer fit was.
Het ziek zijn heeft mij ook dingen gebracht. Het heeft mij laten inzien waar het leven echt om draait. Dat zijn de kleine dingen, de waardevolle momenten met je dierbaren en me niet meer druk kunnen maken om iets kleins. Het is fijn om zo te kunnen denken.
Het verlangen naar een kindje terwijl je eigen toekomst nog onzeker is, is zwaar.
Kinderwens
Inmiddels ben ik getrouwd met de liefde van mijn leven. Onze relatie is nog zoveel sterker geworden dan voorheen. We zijn al meer dan dertien jaar samen, dus geen berg is ons meer te hoog. Een kinderwens is er altijd geweest. Die wens werd groter toen ik ziek werd. Het verlangen naar een kindje terwijl je eigen toekomst nog onzeker is, is zwaar. Toen ik er weer bovenop kwam werd deze wens alleen maar groter. Maar ook was het onzeker of ik überhaupt ooit zwanger kon worden.
Tijdens de chemo’s werden mijn eierstokken tijdelijk stilgelegd om ze te beschermen. Daardoor kwam ik kunstmatig in de overgang. Hierdoor had ik veel last van de opvliegers, slecht slapen en pijnlijke gewrichten; geen fijne periode. Gelukkig kwam mijn cyclus na de behandelingen weer snel op gang en voelde ik me steeds meer mezelf.
We voerden veel gesprekken in het ziekenhuis over onze kinderwens. Omdat mijn kinderen 50% kans hebben op dezelfde genmutatie, konden we kiezen voor een lang PGT-traject. Dat kan jaren duren en biedt geen garanties. Tegelijk is het advies om mijn eierstokken tussen mijn 35e en 40e te laten verwijderen vanwege het verhoogde risico. We wilden dus niet eindeloos wachten. Uiteindelijk besloten we: we laten het op zijn beloop.
Zwangerschap
En eigenlijk nog voordat we aan het ivf traject begonnen bleek ik al zwanger! Zomaar, spontaan! Ons geluk kon niet op maar het wachten op de eerste echo was slopend. Het vertrouwen in mijn lijf daalde weer enorm. Deze had mij al eens in de steek gelaten dus waarom zou het nu wel goed gaan? Na vier weken wachten zagen we tijdens de eerste echo een kloppend hartje. Dit was zo’n opluchting.
Twee wondertjes in mijn lichaam, dat me tweeënhalf jaar eerder nog zo hard in de steek liet.
Tweeling
En toen sprak de verloskundige de woorden die we nooit zullen vergeten: “En hier zien we het tweede kloppende hartje.” Twee wondertjes in mijn lichaam, dat me tweeënhalf jaar eerder nog zo hard in de steek liet. Een eeneiige tweeling: die kans is 0,3%. Nog kleiner dan de kans dat ik op mijn 28e borstkanker kreeg. Het voelt alsof het leven wat goed te maken heeft met ons.
Inmiddels ben ik alweer vier maanden moeder van twee prachtige meisjes, Mikki & Moon. Onze wondertjes. Het was een pittige zwangerschap en bevalling, en de meiden hebben een moeilijke start gehad. Maar inmiddels gaat het super goed met ze en met mij ook. We weten niet of zij dezelfde genmutatie hebben. Wanneer zij achttien zijn, mogen ze zelf beslissen of ze zich willen laten testen of niet. Ik hoop zo dat zij het niet zullen hebben. Maar mocht het wel zo zijn, dan vertrouw ik erop dat de medische wereld tegen die tijd weer grote stappen heeft gezet.
Hoop
Door mijn verhaal te delen wil ik lotgenoten hoop geven. Hoop dat er, zelfs na een zware diagnose en een intens traject, weer licht kan gaan schijnen. Dat je lichaam je kan verrassen. Dat geluk soms op de meest onverwachte momenten terugkomt. En dat tegenslag niet het einde is van wat nog voor je ligt.
