De vakantie van Marjolein nam een totaal andere wending. Ze werd zo ziek dat ze met spoed per ambulance naar het ziekenhuis moest. Toen haar toestand kritiek werd, volgde een overplaatsing met een air ambulance. In het andere ziekenhuis bleek wat er aan de hand was: sepsis, een blaasontsteking én darmproblemen.
Van vakantie naar het ziekenhuis
Samen met mijn vriend ging ik op 4 september 2025 voor het eerst op vliegvakantie naar Rhodos. Ik voelde mij al een jaar lichamelijk niet echt top en ik gaf dat aan meerdere artsen aan, maar ik voelde mij wel goed genoeg om op vakantie te gaan.
De eerste paar dagen op Rhodos waren geweldig! Mijn vriend en ik genoten van alles. De eerste dag was onze aankomstdag en hebben we lekker in een restaurant gegeten met traditionele Griekse muziek. De tweede dag gingen we in het nieuwe deel van Rhodos lekker winkelen, op terrasjes zitten en in de avond aan het strand van Faliraki uiteten. De derde dag stond al gepland dat we de Acropolis van Lindos wilden beklimmen. Dat was een doel wat ik echt wilde bereiken nadat ik mijn beenprothese kreeg. Met 34 graden, krukken en mijn beenprothese beklommen we de berg van de Acropolis van Lindos. Loodzwaar, maar uiteindelijk waren we bovenaan de berg. Met een enorm mooi uitzicht, de hete zon en de eeuwenoude Acropolis stonden we te genieten en ook uit te rusten van de klim. Ik was zo uitgeput, dat ik naar beneden ging op een ezel, want ik was echt op. Daarna heb ik in het hotel heel lang geslapen.
Ik kreeg giga veel buikpijn, een opgezwollen buik en ik kon niet meer plassen.
Klachten
Het gekke was al dat ik sinds de eerste dag kippenvel had en extreem veel zweette. Dus deden we de vierde rustig aan; lekker chillen bij het zwembad. In de avond gingen we toch naar Rhodos Old town toe. En dat was echt heel leuk! Maar toen we terug kwamen in het hotel, ging het helemaal mis. Ik kreeg giga veel buikpijn, een opgezwollen buik en ik kon niet meer plassen. Het voelde echt niet goed, dus kwam er met spoed een arts. Die belde gelijk de ambulance, want het zag er niet goed uit.
Met de ambulance naar het ziekenhuis
Met gillende sirenes gingen we naar het ziekenhuis. Ik ging door de hele medische molen. Niemand die Engels sprak, dus ik wist eerst niet waar ik aan toe was en wat er aan de hand was. Lichamelijk onderzoek, bloedonderzoek, urineonderzoek, normale echo, inwendige echo, drie CT-scans en een colonoscopie. In Griekenland doen ze dus een colonoscopie zonder roesje of pijnstillers, mijn vriend kon mij op de gang horen gillen van de pijn.
Op dag drie werd het zo kritiek, dat ik overgevlogen ben naar een ziekenhuis in Athene.
Air ambulance
Ik ging heel snel achteruit; plassen lukte nog steeds niet waardoor ik een blaaskatheter kreeg, ik was ontlasting aan het overgeven, gilde het uit van de buikpijn en de druk van mijn opgezwollen buik, kon niet eten en raakte constant bijna buiten bewustzijn. Op dag drie van de ziekenhuisopname in Rhodos werd het zo kritiek, dat ik met de air ambulance overgevlogen ben naar een goed ziekenhuis in Athene. Hier ging ik opnieuw door de medische molen heen en kreeg ik nog twee CT-scans. Hier konden de meeste artsen wel Engels praten en was er snel duidelijk wat er aan de hand was met mij: sepsis, blaasontsteking en een extreem ontstoken en vergrote dikke darm. Gelijk kreeg ik echt mega veel antibiotica via het infuus.
De chirurg zei daar dat ik echt snel geopereerd zou moeten worden, het liefst in Nederland. Ik heb in het ziekenhuis van Athene 1,5 week opgenomen voordat ik gerepatrieerd kon worden naar Nederland. Ik werd met blaaskatheter, infuus, 1 arts, 1 verpleegkundige en mijn vriend op een normale vlucht naar Nederland gezet. De vlucht was voor mij lichamelijk echt een hel. Dat ik in Nederland aan kwam, stond de ambulance al klaar om mij naar het ziekenhuis te brengen. Aangekomen in het ziekenhuis moest ik 5 dagen in MRSA isolatie. Alle zorgverleners moesten in pak naar binnen en een kamer met een druk sluis. Daarna mocht ik uit isolatie, weer 1 CT scan, talloze antibiotica infusen en zware pijnmedicatie. Het was duidelijk dat ik geopereerd zou moeten worden, maar ik moest eerst aansterken. Na 2 weken ziekenhuis opname in Nederland, werd ik naar huis gestuurd met thuiszorg, ziekenhuisbed en po-stoel. Thuis ging het steeds slechter. Na twee weken thuis achteruit gaan zei de thuiszorg/huisarts ook dat het kritiek voor mij werd. Weer met de ambulance naar het ziekenhuis. Daar was het heel snel duidelijk, sepsis nummer 2 en de CT-scan was ook erg slecht. Dus werd ik na een nacht in het ziekenhuis gelijk met spoed geopereerd. Een subtotale Colectomie, dan verwijderen ze je hele dikke darm en laten ze je endeldarm zitten en krijg je normaalgesproken ook een ileostoma. Ik heb al vier jaar een ileostoma, dus hoefde ze die niet aan te leggen.
Een week na de operatie mocht ik weer naar huis toe met zware pijnstillers en thuiszorg. Met hele kleine stapjes ga ik vooruit en heb ik mijn doel weer voor ogen: lopen met mijn beenprothese. In de tussentijd heb ik nog een wondinfectie en ziekenhuisopname gehad. Maar ik kijk met goede hoop naar de toekomst. Stap voor stap ga ik er zeker komen, maar wel op mijn tempo.
