Waar leeftijdsgenoten studeren, reizen en werken zit Myrthe (22) in een rollercoaster van klachten, behandelingen, eicellen invriezen en revalideren. Begin dit jaar kreeg ze te horen dat ze een hersentumor heeft. Na een hevige hersenoperatie en medicatie probeert ze voor nu haar leven weer op te pakken, ondanks dat haar tumor nu nog ongeneeslijk is.
Leven op mijn tempo: daten, dromen en studeren met kanker
“Je hebt kanker.” Drie woorden die mijn leven volledig op z’n kop zette. Midden in mijn studententijd, midden in het leven. Terwijl mijn vrienden citytrips boekten, hun bachelor afrond(d)en en elk weekend gingen stappen, moest ik revalideren, stoppen met wonen in mijn studentenhuis, eicellen laten invriezen en ontdekken hoe ik überhaupt verder moest. En tóch – of misschien wel juist daardoor – leef ik nu bewuster, wijzer en soms zelfs gelukkiger dan ooit.
Ik kreeg plotseling epileptische aanvallen
Het begin van de rollercoaster
Met kerst 2023 begon het allemaal. Ik kreeg plotseling epileptische aanvallen. Op 23 januari 2024 kwam de diagnose: een hersentumor, en die moest er zo snel mogelijk uit. Twee weken later lag ik op de operatietafel. De tumor zat op een lastige plek, vlak bij een bloedvat. Elke 10% die ze konden verwijderen zou winst zijn, zei de arts. Maar toen hij na de operatie mijn kamer binnenstapte, geloofde ik mijn oren niet: ze hadden 95% kunnen verwijderen. Ineens had ik meer tijd – tijd om eicellen in te vriezen, om te herstellen, om te genieten vóór de volgende behandelingen zouden volgen.
Helemaal weg gaat de tumor helaas nog niet
Revalidatie
Na de operatie begon ik met fysio- en ergotherapie om mijn balans opnieuw te vinden. Na drie maanden kon ik weer op mezelf wonen en verliet ik opnieuw het ouderlijk huis. Ik begon ook weer voorzichtig met werken, om mijn belastbaarheid stap voor stap op te bouwen. Sins september 2024 slik ik Vorasidenib, een vorm van targeted therapie, die ervoor zorgt dat de tumor zo lang mogelijk stabiel blijft. Helemaal weg gaat de tumor helaas nog niet. Hersenkanker is op het moment namelijk nog ongeneeslijk.
In het begin startte ik mijn TikTok-account, waar ik openhartig deelde over het leven als 22-jarige met een hersentumor. Zo kwam ik in contact met veel lieve lotgenoten, en mag ik inmiddels anderen inspireren met mijn luchtige video’s, lezingen en gesprekken binnen de AYA-groep (jongvolwassenen met kanker van de leeftijd 18 t/m 39).
Ik ben langzaam mijn leven weer aan het oppakken
Leven met kanker
Het leven met – en ná – kanker is al zwaar genoeg. Helaas stopt het niet zodra de behandelingen klaar zijn. Je moet terug de maatschappij in, en die is totaal niet ingericht op mensen die ziek zijn (of zijn geweest). In mijn video’s bespreek ik precies dat soort onderbelichte onderwerpen. Zoals daten.
Daten
Daten is sowieso al ingewikkeld – laat staan als je op je 22ste moet zeggen: “Ik heb kanker.” Wanneer breng je dat ter sprake? Wat als iemand meteen afhaakt?
Ik besloot eerlijk te zijn. Als iemand daar niet mee om kan gaan, is dat niet mijn verlies. Maar eerlijk? Het blijft lastig als je je eerste date moet afzeggen omdat je te moe bent. Of als je op een feestje moet uitleggen waarom je niet drinkt. Mijn standaardantwoord? “Ik heb kanker.” Nog nooit eerder jongens zó stil gekregen.
En toch: ik ben nog steeds gewoon Myrthe. Met iets minder energie, dat wel.
Toekomst
Mijn droom om moeder te worden is er nog altijd – al weet ik niet of dat ooit zal lukken. Maar eerst: afstuderen.
Soms voelt het alsof ik achterloop. Vrienden zijn al afgestudeerd, en op TikTok zie ik leeftijdsgenoten die financieel onafhankelijk zijn, dagelijks sporten en ‘even’ een bedrijf runnen vanuit Bali. En ik? Ik ben langzaam mijn leven weer aan het oppakken. Studeren, een paar uur werken en vooral veel leuke dingen doen. Toch voelt het anders en soms erg alleen.
Wat ik het moeilijkst vind? De toekomst. Hoe plan je een carrière als je gezondheid zo onzeker is? Hoe koop je ooit een huis als je niet eens een levensverzekering krijgt? Maar ik probeer het anders te zien: als ik er niks aan kan veranderen, waarom zou ik me er dan druk om maken? Je weet nooit wat er komt. Dit iets kan ook een heel mooi iets zijn. En zoals ik altijd zeg: “Je kan morgen ook worden aangereden”.
Soms huil ik als ik wéér een feestje moet overslaan. Of voel ik jaloezie als ik kijk naar iemands ‘perfecte leven’. Maar dan herinner ik mezelf: ik lééf. Elke dag, op mijn eigen tempo, op mijn eigen manier. En dat is krachtiger dan welke planning, to-dolijst of TikTok-trend dan ook.
