Van bol en bbl verpleegkunde, naar verpleegkundige op de geriatrie en starten met haar droom: de opleiding tot spoedeisendehulp verpleegkundige. Mandy heeft al een mooie weg achter de rug! Helaas ging dit allemaal niet zonder slag of stoot, zo was de aanleiding om verpleegkundige te worden FNS en kreeg ze tijdens haar verpleegkunde opleiding blaasproblemen. Toen ze aan het voorwerken was voor de SEH opleiding, kwam daar verdrietig nieuws bovenop..
Hoe zag jouw carrière en tot nu toe uit?
Ik ben ooit begonnen met de voltijd (bol) mbo verpleegkunde opleiding, maar na het eerste half jaar school, vlak voor het starten van de stages, kreeg ik met nog twee mede studenten, naar aanleiding van goede studieresultaten de kans op een (bbl) werkplek in het ziekenhuis!
Dus mijn gehele opleiding binnen het ziekenhuis gedaan, waarbij ik tijdens de opleiding vier verschillende afdelingen doorlopen heb en zowel interne als externe stages heb gelopen. Om uiteindelijk te ‘blijven plakken’ na mijn diplomeren op de geriatrie!
Daar veel gezien en geleerd – geriatrie is alles behalve saai, én lekker divers. Ik heb een gesplitte functie gehad: verpleegkundige én praktijk begeleider, waar ik ook in 2024 een opleiding voor heb mogen afronden; praktijkbegeleider in de gezondheidszorg. Dit heb ik tot april 2025 gedaan!
Toen besloot ik eindelijk écht mijn droom achterna te gaan; de SEH! Gesolliciteerd, en tot mijn schrik ook echt aangenomen! In april 2025 ben ik begonnen met voorwerken op de SEH. Dit heb ik enthousiast en positief doorlopen, al veel mogen doen en kunnen zien en in juli 2025 ook met lessen op school begonnen. Alles liep top! Intens veel werkplezier teruggevonden, tot ik half augustus 2025 ‘even naar de huisarts ging’ en deze afspraak alles wel echt enorm veranderde..
Ik wilde verpleegkundige worden, nadat ik was hersteld en gerevalideerd van mijn FNS.
Naast verpleegkundige was je ook al langer patiënt. Wat speelde er?
Ik wilde verpleegkundige worden, nadat ik was hersteld en gerevalideerd van mijn FNS. Enthousiast en gedreven, met een doel mensen te willen helpen begonnen met de studie!
Tijdens mijn tweede studiejaar werd ik plots niet lekker, naast de FNS, verder een aantal knie operaties gehad na een voetbal ongelukje in mijn jongere jaren, verder had ik geen grote gekke andere dingen. Ik bleek een slecht functionerende blaas te hebben. Het eerste waar de artsen aan dachten was FNS, maar later bleek toch dat de blaas echt niets deed. Neurogene/atone blaas.. Vervelend wel!
Snel werd ik van een perifeer ziekenhuis naar academisch doorverwezen. Van zelf katheteriseren naar het krijgen van een neurostimulator, die werkte niet na meerdere keren de draden te hebben vervangen en in de tussentijd was de opleiding mijn houvast!
Ik communiceerde open en eerlijk op werk wat er speelde, werkte veel vooruit en bleef mijn doel voor me houden. Korte periodes was ik afwezig, maar steeds net genoeg om geen vertraging op te lopen én ik slaagde dan ook voor de opleiding.
Mijn gezondheid bleef af en aan schommelen. De ene antibiotica kuur na de andere volgde. Toen kreeg ik een mitroffanof/AVS stoma. Helaas was dit echt een drama en ben ik door complicaties lang erg ziek geweest. Ik was als net gediplomeerde uit de running. Dit heeft mij wel echt nog meer doen beseffen wat een geweldig vak je hebt als verpleegkundige én hoe belangrijk je communicatie, houding en vibe is wanneer je bij een patiënt bent.
Uiteindelijk alles kunnen oppakken en het leven hervat, zonder stoma, maar met een suprapubische katheter. Ook dat ging de eerste paar jaar met horten en stoten; opnames, dagen thuis met picc-lijn met antibiotica, tot het stabiel werd en het lichamelijk (bepaalde ongemakken zal ik altbij behouden – thanks to de spc) wel ging! Ik besloot na anderhalf jaar best stabiel nu écht mijn droom te gaan volgen; solliciteren op de spoed!
Ik liep al een aantal weken met oogpijn.
Je situatie leek stabiel en je ging je droom achterna om SEH verpleegkundige te worden, maar toen kreeg je verdrietig nieuws..
Ik startte april 2025 met het ‘voorwerken’ zoals de dat noemen, drie maanden. Als dat wederzijds goed gaat en bevalt, start de daadwerkelijke studie. Het voorwerken was geweldig! Ik voelde echt serieus: het leven lacht mij toe. Ik was verhuisd naar een leuk betaalbaar appartementje, had een fijne relatie, deed leuke dingen, had een toffe baan waarbij ik écht weer werkgeluk kon ervaren. Juli 2025 startte de studie; mega spannend, intens leuk! De eerste toetsen behaalde ik! Het ging heerlijk allemaal!
Tot ik op zondag, tijdens een late dienst, zat te lunchen met een coassistent. Hij wilde oogarts worden. Ik benoemde dat ik dan wel een vraag voor hem had. Ik liep al een aantal weken met oogpijn (mijn partner riep al even dat ik jet misschien moest laten checken, maar eigenwijze zuster..), oogbol bewegingen deden zeer, ik zag heel de dag een troebel watertje onderin mijn zicht en mijn dode hoek was er eigenlijk niet echt. Hij zei: “Misschien even laten checken. Misschien heb je cataract of een ontsteking op je vlies.”
Zo gezegd zo gedaan. Ik ging naar de huisarts de volgende ochtend, die middag naar de oogarts, de volgende dag naar de neuroloog en twee weken later had ik MRI-scans en een lumbaalpunctie.
Dit allemaal in het ziekenhuis waar ik werk, nu dus ook ineens patiënt. Ik wist al snel dat ze onder andere aan MS dachten, maar alle uitslagen duurde even. Twee weken later zat ik ineens met de neuroloog, waar ik eerder scans van patiënten mee bekeek, met scan beelden van mijn eigen hoofd. “Ja Mandy, het is wat we al een beetje dachten en besproken hadden.. Je hebt MS..” Meerdere laesies waren zichtbaar..
Als verpleegkundige weet je best een hoop, zeker na jaren ervaring en dan toch, als het echt serieus wordt, als het jezelf aan gaat, is het ineens zo anders..
Toen voelde ik weer, net als toen ik zo ziek was na een blaasoperatie, hoe belangrijk het hebben van eigen regie en zeggenschap over je zorg is als patiënt.
Elke dag is dit een strijd.
Hoe gaat het nu met je?
Nu, mei 2026, ben ik nog steeds niet aan het werk. Ik ben in totaal vanaf moment van diagnose twee schubs/ aanvallen verder, die helaas niet helemaal zonder souvenirs weg zijn gegaan. Cognitief heb ik een jas uit gedaan. De prikkelverwerking is niets van wat het was, drukke plekken geven paniek of ik klap dicht. Midden in een gesprek kan ik kwijt zijn waar ik het over had. Ben ik moe, doet mijn linkerkant van mijn lijf niet lekker mee, stoepjes zijn een uitdaging dan. En heel eerlijk.. Of dit komt door schade in het bolletje of door de situatie, ik voel mij meer somber dan ooit, door zorgen. Zorgen over de toekomst, mijn werk; hoe dan? Ik wil zo graag, eindelijk zo’n leuke baan! Als persoon ben ik snel ‘kom op, niet zeuren en door’. Want hoezo werk ik nog niet, maar kan ik wel een dagje weg met vrienden? Niet onbezorgd of zonder gevolgen, maar dat kan wel. Geen reeële vergelijking, maar het leeft wel! Elke dag is dit een strijd. Waarbij ik de ene dag moe ben van wakker worden, warrig zijn en douchen en de andere dag ik iets kan ondernemen (nog niet te veel tegelijk).
Ik ben aan het einde van mijn revalidatietraject. Helaas heb ik niet alle doelen behaald, want daar is echt acceptatie van de ziekte voor nodig. Of ik dat ooit ga behalen, die acceptatie.. Ik weet wel dat dit echt tijd nodig heeft, meer dan ik zou willen, maar wel nodig heb. Om door te kunnen. In welke vorm? Geen idee, maar dat volgt vanzelf. Samen met mijn partner en andere dierbaren om mij heen, ga ik mijn weg vinden. Als patiënt én als verpleegkundige met een rugzak die wederom bijgevuld is..
Mijn manager kent mij nog niet extreem lang, maar zij is betrokken, denkt mee en is geduldig en dat is niet vanzelfsprekend heb ik begrepen. Ook de collega’s.. We kennen elkaar helemaal niet lang, maar als ik ze zie zijn ze oprecht geïnteresseerd. Dat doet een mens echt ook goed! Dus ook dat mag wel even benoemd worden!
