Annemijn was veertien jaar oud toen haar vader de diagnose ALS kreeg. Twee jaar later overleed hij. Dat verlies had een grote impact op haar leven en ze wist lange tijd niet goed hoe ze daarmee om moest gaan. Op zoek naar rust vond ze die in borduren en creëren. Hieruit ontstond Be-love: een plek waar ze tastbare herinneringen maakt aan overleden dierbaren. In deze gastblog vertelt ze over het verlies van haar vader, haar rouwproces en het ontstaan van Be-love.
Toen ik veertien jaar was, kreeg mijn vader de diagnose ALS. Een periode die begon met onzekerheid en hoop, maar uiteindelijk eindigde in afscheid. Na een intense periode van twee jaar verloor ik mijn vader op zestienjarige leeftijd.
Toen ik in een burn-out en depressie terechtkwam, werd ik gedwongen om stil te staan bij alles wat ik al die tijd had weggestopt.
Impact van het verlies
Het verlies van mijn vader heeft een enorme impact op mijn leven gehad. Toch wist ik jarenlang niet hoe ik met mijn verdriet om moest gaan. Ik stopte mijn emoties weg en probeerde vooral door te gaan. Pas vier jaar later, toen ik in een burn-out en depressie terechtkwam, werd ik gedwongen om stil te staan bij alles wat ik al die tijd had weggestopt.
Wat begon als een creatieve uitlaatklep, groeide langzaam uit tot iets veel groters.
Be-love
In die periode zocht ik naar iets wat me rust gaf. Ik kocht een borduurmachine en begon te experimenteren. Wat begon als een creatieve uitlaatklep, groeide langzaam uit tot iets veel groters. Ik ontdekte hoe bijzonder het is om herinneringen tastbaar te maken en hoeveel troost daarin kan zitten.
Zo ontstond Be-love.
Wat begon als een manier om mijn eigen verlies te verwerken, groeide uit tot mijn bedrijf en mijn missie: herinneringen tastbaar maken, zodat liefde voelbaar blijft.
In het begin maakte ik geborduurde lijntekeningen van foto’s en verwerkte ik handschriften van dierbaren in persoonlijke creaties. Stuk voor stuk unieke herinneringen die mensen helpen om iemand dichtbij te voelen, ook als diegene er niet meer is.
KnuffelTruien
Gaandeweg groeide mijn verlangen om nog meer voor mensen te kunnen betekenen in periodes van verlies en gemis. Op 11 april 2025, de geboortedag van mijn vader, lanceerde ik de Loved Ones Collectie. Een collectie waarin kledingstukken van overleden dierbaren worden verwerkt tot KnuffelTruien.
Voor veel mensen is kleding één van de meest waardevolle dingen die achterblijven. Het is iets dat iemand heeft gedragen, waarin herinneringen zitten verweven. Soms hangt er zelfs nog een vertrouwde geur aan. Juist daarom zijn de KnuffelTruien zoveel meer dan een kledingstuk. Ze worden gemaakt van delen uit kleding van een dierbare en vormen een tastbare herinnering die je letterlijk om je heen kunt dragen.
Elke trui vertelt een eigen verhaal. Het verhaal van een moeder, vader, opa, oma, partner of kind die wordt gemist. Voor veel mensen biedt het troost om iets van diegene dichtbij zich te dragen op momenten dat het gemis groot is. Het geeft niet alleen warmte, maar ook een gevoel van verbondenheid.
TroostTuttels
Later breidde de collectie zich verder uit met de TroostTuttels. Kleine, zachte knuffeltjes gemaakt van kledingstukken van dierbaren, die zowel kinderen als volwassenen houvast kunnen geven op moeilijke momenten.
Invulboek
Maar mijn missie gaat verder dan het bewaren van herinneringen achteraf. Juist omdat ik zelf heb ervaren hoe waardevol herinneringen zijn, ontstond ook het idee voor het invulboek Voor als je mij mist.
Dit boek is bedoeld voor mensen die iets tastbaars willen achterlaten voor hun dierbaren. Een plek waar herinneringen, verhalen, levenslessen, grappige momenten, wensen en persoonlijke boodschappen kunnen worden vastgelegd. Dingen die misschien nooit hardop worden uitgesproken, maar die voor nabestaanden van onschatbare waarde kunnen zijn. Een boek vol woorden die blijven, ook wanneer iemand er niet meer is.
Als ik iets heb geleerd van het verlies van mijn vader, dan is het hoe waardevol herinneringen zijn.
Ontstaan uit eigen ervaring
Wat ik doe met Be-love komt voort uit mijn eigen ervaring met verlies. Ik weet hoe groot het gemis kan zijn en hoe fijn het is om iets vast te kunnen houden wanneer iemand er niet meer is. Daarom probeer ik met alles wat ik maak een stukje troost, liefde en verbondenheid te bieden.
De verhalen die mensen met mij delen, raken me diep. Achter iedere KnuffelTrui, TroostTuttel of herinnering schuilt een bijzonder leven en een geliefd persoon die wordt gemist. Het is een eer om daar een klein onderdeel van te mogen zijn. Juist die momenten laten mij zien hoe waardevol het is om herinneringen tastbaar te maken en hoe belangrijk het kan zijn om iets te hebben dat je helpt om iemand dichtbij te blijven voelen.
Wat ik in mijn eigen rouwproces misschien nog wel het moeilijkst vond, was de eenzaamheid. Hoewel er lieve mensen om mij heen waren, voelde het vaak alsof niemand echt begreep wat er in mij omging. Iedereen ging verder met zijn leven, terwijl mijn wereld stil leek te staan. Lange tijd dacht ik dat ik de enige was die zich zo voelde.
Pas toen ik met Be-love en later de Loved Ones Collectie naar buiten trad, ontdekte ik hoeveel mensen een vergelijkbaar verhaal met zich meedragen. Mensen die ook iemand missen, die worstelen met gemis, herinneringen en het vinden van een nieuwe manier van leven zonder diegene. Door hun verhalen met mij te delen, voelde ik iets wat ik jarenlang had gemist: erkenning en verbinding. Het liet me zien dat rouw misschien persoonlijk is, maar dat we er niet alleen in hoeven te staan.
Wat ooit begon als een manier om mijn eigen verdriet een plek te geven, is uitgegroeid tot iets dat ik nooit had kunnen voorspellen. Iedere herinnering die ik mag verwerken, ieder verhaal dat met mij wordt gedeeld, voelt als een groot vertrouwen.
Want hoewel we iemand nooit kunnen terughalen, geloof ik dat liefde niet verdwijnt wanneer iemand overlijdt. Liefde leeft voort in herinneringen, in verhalen, in een handschrift in een fotolijst, in een stukje stof van een geliefd kledingstuk en in de kleine dingen die ons even laten voelen dat iemand nog dichtbij is.
Als ik iets heb geleerd van het verlies van mijn vader, dan is het hoe waardevol herinneringen zijn. Niet omdat ze het gemis wegnemen, maar omdat ze ons helpen om de liefde vast te houden. Juist in de momenten waarop we iemand het meest missen.
