Na haar afstuderen koos de 21-jarige Ibtissam voor een niet alledaags vakgebied. Haar laatste stage was in een hospice en dat trok haar – iets kunnen betekenen in de laatste levensfase. Daar bleef het niet bij, ze is namelijk vrijwilliger bij Stichting Ambulance Wens, een organisatie die laatste wensen vervult van mensen in hun laatste levensfase.
Hoe zag jouw carriereweg er tot nu toe uit?
Ik ben begonnen op de havo en ben daarna de opleiding hbo verpleegkunde gaan doen. Tijdens mijn studie heb ik stage gelopen in verschillende zorgsettings: psychogeriatrie, het ziekenhuis, revalidatie en uiteindelijk het hospice.
Daardoor heb ik eigenlijk het hele spectrum gezien — van mensen beter maken tot comfort bieden in de laatste levensfase. Juist dat laatste merkte ik dat heel goed bij mij past als persoon. De rust, de nabijheid en de betekenisvolle momenten trokken me enorm aan.
Toch merkte ik dat het soms lastig is om in deze tak van zorg binnen te komen, vooral door vooroordelen zoals: ‘Ben je niet te jong?’ of ‘Heb je wel genoeg ervaring?’
Momenteel werk ik als oproepkracht in het hospice, en ik hoop daar steeds meer ervaring op te bouwen. Om meer kansen te creëren en mezelf verder te ontwikkelen in de palliatieve en terminale zorg, ben ik daarnaast als zelfstandige gestart. Ik ben nog actief op zoek naar diensten die ik kan vervullen om mijn ervaring verder uit te breiden.
De combinatie van tijd, aandacht, nabijheid en het écht zien van iemand in zo’n kwetsbare fase past bij wie ik ben.
Je bent werkzaam als verpleegkundige in een hospice. Geen gebruikelijk werkplek, maar wel enorm waardevol. Hoe ben je bij dit idee gekomen?
Tijdens mijn stages merkte ik dat de palliatieve zorg me steeds opnieuw raakte. Waar anderen vooral richting het ziekenhuis trokken, voelde ik juist dat ik thuiskwam in de hospicezorg.
De combinatie van tijd, aandacht, nabijheid en het écht zien van iemand in zo’n kwetsbare fase past bij wie ik ben. Daarom heb ik bewust gekozen om deze richting op te gaan.
De laatste levensfase is heel puur.
De palliatieve zorg is iets dat jou trekt. Wat vind je trekt jou zo aan de zorg in de laatste levensfase?
De laatste levensfase is heel puur. Je mag dichtbij mensen en hun familie komen op een moment dat alles draait om menselijkheid.
Het gaat niet alleen om zorg verlenen, maar om luisteren, rust brengen en aansluiten bij wat iemand belangrijk vindt. Dat geeft mijn werk veel betekenis.
Ik merk dat zorgverleners vaak wíllen aansluiten, maar soms niet goed weten hoe.
Je hebt Marokkaanse roots en ziet hoe belangrijk cultuursensitieve zorg is, vooral rondom het levenseinde. Kan je hier wat over vertellen?
Binnen mijn eigen gemeenschap zie ik hoe belangrijk het is dat zorg aansluit bij iemands cultuur, geloof en rituelen — zeker rondom het levenseinde.
Ik merk dat zorgverleners vaak wíllen aansluiten, maar soms niet goed weten hoe. Daarom zet ik me in om hierover bewustwording te creëren en praktische handvatten te geven.
Het gaat niet om alles perfect te weten, maar om openheid en nieuwsgierigheid. Dat maakt al een wereld van verschil.
Het is intens, maar het geeft me ook heel veel voldoening.
Je bent ook vrijwillig werkzaam als verpleegkundige bij Stichting Ambulance Wens. Dit is, net zoals het werk in het hospice, een hele waardevolle maar ook een mentaal zware werkplek lijkt me. Hoe ga je hier mee om?
Tijdens mijn afstuderen organiseerde ik een symposium over palliatieve zorg. Daar kwam ik in contact met Stichting Ambulance Wens. Hun missie sloot zó goed aan bij mijn eigen drijfveren dat ik meteen wist: dit wil ik ook doen.
Toevallig zochten ze op dat moment vrijwilligers, en vanaf het eerste moment voelde het als een warm bad. De sfeer, de dankbaarheid en het samen iets betekenen voor iemand — dat raakt me elke keer opnieuw.
Het is intens, maar het geeft me ook heel veel voldoening. Ik zorg goed voor mijn balans en zie elke wens als iets moois dat ik mag bijdragen.
Het zijn vaak de kleine dingen die het grootst voelen.
Iedere casus, patiënt en wens is natuurlijk uniek en mooi op zichzelf, maar wat is een wens die jou het meest is bijgebleven?
Er zijn veel wensen die me raken, maar een paar blijven echt hangen.
Mijn allereerste wens ooit was tijdens een meeloopdag toen ik nog stage liep in het hospice met twee collega’s, Arie en Jolanda. We gingen naar het strand van Rockanje. De hele dag was het bewolkt, maar mevrouw haar wens was om nog één keer de zonsondergang te zien. Precies op het moment dat we aankwamen, brak de zon door en kregen we een prachtige zonsondergang. Dat raakte me enorm — het voelde bijna alsof het zo moest zijn.
Ook mijn eerste zelfstandige wens als verpleegkundige vergeet ik nooit meer: een pasgeboren kleinzoon in de handen van zijn oma leggen. Zo’n klein, intiem moment, maar met een enorme betekenis. Kippenvel.
Laatst mocht ik een wens vervullen waarbij ik niet alleen verpleegkundige was, maar ook tolk. Een 11‑jarig meisje wilde tijdens de ramadan nog één keer thuis met haar familie eten voor zonsondergang. Dat ik daar een rol in mocht spelen, maakte het extra bijzonder.
En mijn eerste buitenlandse wens naar Duitsland blijft me ook bij. Drie dagen intensief zorgen, samen met Mirjam, chauffeuse, alles op alles zetten om de patiënt en familie een mooie tijd te geven. Dat voelt niet als werk, het is iets wat ik met heel mijn hart doe.
Het zijn vaak de kleine dingen die het grootst voelen, en ik kan zo nog wel even doorgaan.
In een multiculturele samenleving is het belangrijk dat we blijven leren.
Daarnaast heb je sinds kort je eigen bedrijf: Nurse.Ibti. Wat wil je hiermee bereiken?
Met Nurse.Ibti wil ik zorgprofessionals inspireren om sensitiever en inclusiever te werken.
Ik geef gastlessen en workshops over cultuursensitieve palliatieve zorg, omdat ik zie dat er veel behoefte is aan praktische uitleg en open gesprek.
In een multiculturele samenleving is het belangrijk dat we blijven leren en nieuwsgierig blijven naar elkaar. Als ik daar een bijdrage aan kan leveren, hoe klein ook, dan ben ik al blij.
