Yvanka (33) kreeg bijna twee jaar geleden de diagnose borstkanker. Er volgde een intensief behandeltraject – met chemotherapie en een borstamputatie en reconstructie – maar niet alleen voor haar. Ook bij haar moeder bleek sprake van dezelfde type borstkanker. Verdrietig genoeg kwam er na de diagnose van haar en haar moeder nog meer slecht nieuws: eind vorig jaar bleek de borstkanker terug te zijn..
Ik was 31 jaar toen ik de diagnose triple negatieve borstkanker stadium 2 in augustus 2024 kreeg. Midden in de bloei van mijn leven stond alles ineens stil door één woord: kanker.
Behandeltraject
Wat volgde waren maanden van intensieve behandelingen. Als eerste onderging ik zestien chemokuren. Deze waren heftig, je verliest al je haren, je energie en ineens word je agenda bepaald door het ziekenhuis. Na deze chemokuren zou ik geopereerd worden. Ik had in overleg met mijn team al besloten dat dit een enkelzijdige operatie met directe reconstructie met een siliconen prothese zou worden. Uit het erfelijkheidsonderzoek bleek dat ik niet erfelijk belast was dus daarom koos ik ervoor om mijn gezonde borst te houden.
Drie dagen later volgde er al een diagnose: borstkanker.
Borstkanker bij moeder
Echter tijdens mijn een na laatste chemokuur kreeg mijn moeder telefoon, haar mammografie was niet goed en ze moest zo snel mogelijk voor verder onderzoek naar het ziekenhuis. Drie dagen later volgde er al een diagnose: borstkanker. En net als bij mij ging het ook bij mijn moeder om triple negatieve borstkanker. Dat leverde zo vlak voor de operatie wel paniek op, want was het dan toch erfelijk? En moest ik dan mijn andere borst ook laten amputeren?
Uit het erfelijkheidsonderzoek van mijn moeder kwam ook niets maar het is wel aannemelijk dat het familiair is waarbij er wellicht in de toekomst alsnog een gen mutatie gevonden gaat worden.
Borstamputatie
Daarom besloot ik om de operatie zoals gepland door te zetten. De operatie ging gelukkig goed en daar kwam ook en hele goede uitslag uit. De snijranden waren schoon en de tumor was zo goed als weg, er was nog minder dan 10% over, wat een hele goeie uitslag was. Omdat nog niet alles dood was onderging ik aanvullend nog vijftien bestralingen en een half jaar chemopillen en zou mijn totale traject ongeveer veertien maanden duren.
Op mijn paard is de ziekte er even niet.
Uitlaatklep
Tijdens mijn hele traject was naast mijn partner, familie en vrienden mijn paard mijn steun en toeverlaat. Zodra ik me enigszins goed voelde ging ik naar stal toe om te rijden of gewoon even bij mijn paard te zijn. Dit gaf mij elke dag weer motivatie om op te staan. Op mijn paard is de ziekte er even niet, dan zijn het alleen hij en ik. En mede door dit trainen ben ik ook best fit gebleven tijdens het hele proces. In november reden we weer onze eerste wedstrijd na mijn diagnose. Een emotioneel moment, omdat dit alles was waar ik de tijdens de hele behandeling op gehoopt had.
In september 2025 ben ik met Powderdays Foundation naar Frankrijk geweest. Een week lang met lotgenoten kajakken in de Franse alpen. Dit was een ongelofelijke mooie en bijzondere reis waarbij vriendschappen voor het leven gemaakt zijn en ik ontdekte dat mijn lichaam ondanks alle behandelingen eigenlijk nog heel erg fit was.
Leven na kanker
11 november 2025 nam ik de laatste chemopillen en toen brak eindelijk een nieuw hoofdstuk aan. Het leven na kanker. Mijn conditie werd steeds beter, ik werd fitter en ging steeds meer werken. Het leven lachte mij eindelijk weer toe.
Begin december had ik een controle bij de oncoloog en hieruit bleek dat ik iets verhoogde bloedwaardes had. Omdat een waarde al een half jaar wat hoog was, kreeg ik als optie om voor de zekerheid een scan te laten maken. Niet omdat we de verwachting hadden dat het iets zou zijn, maar als controle zodat we het zeker wisten. Daarom onderging ik op 19 december een PET-scan met het idee dat ik daarna eindelijk kon zeggen dat ik echt helemaal schoon was..
Ondanks dat de kans op volledige genezing klein is, wil ik nog niet geloven dat het echt onmogelijk is.
Recidief
Maar zo ging het verhaal niet verder. Een aantal dagen na de scan kreeg ik het nieuws dat de grond volledig onder je weg doet slaan. Het was mis. Heel goed mis. De kanker was alweer teruggekomen en het zat als een groot recidief onder mijn prothese in de geamputeerde borst. Dit was dus ook onmogelijk te voelen. Daarnaast waren er heel veel lymfeklieren aangedaan van mijn borstbeen tot aan mijn hals. Maar wonder boven wonder waren mijn organen en botten nog schoon.
Zonder deze scan waren we hier pas achter gekomen als het sowieso al te laat was geweest. Ik ben mijn oncoloog dus eeuwig dankbaar voor deze scan, die hopelijk mijn leven gered heeft. Ondanks dat de kans op volledige genezing klein is, wil ik nog niet geloven dat het echt onmogelijk is. En zolang er hoop is, dan is er leven. Maar natuurlijk ben ik ook realistisch en gaat het per scan afwachten zijn welke kant we met de behandelingen op moeten en dat is heel moeilijk en onzeker.
Dankzij mijn fijne betrokken team was er heel snel een behandelplan waar we direct weer mee van start zijn gegaan. Dit geeft ontzettend veel rust en steun in zo’n moeilijke periode; dat je gezien wordt als de mens achter de diagnose en niet alleen als de patiënt met kanker. Zo zat ik op 5 januari 2026 in het jaar dat het jaar van herstel had moeten worden, weer aan de chemo.
Inmiddels heb ik alweer zes chemokuren gehad, begint mijn haar helaas weer uit te vallen en is mijn conditie weer een stuk minder geworden. Maar ik ben er nog en dat is alles wat telt. Ik ben nog steeds van plan om 80 te worden, want ik heb veel vertrouwen in de medische wetenschap. En wanneer die 80 niet lukt dan is 79, 11 maanden en 364 dagen ook goed.
De ziekte heeft mij geleerd dat je niet moet kijken naar het verleden of de toekomst. Maar naar vandaag. Vandaag is alles wat telt. Leef je leven nú, want morgen kan het zomaar ineens heel anders zijn.
