Ilona en haar man raakten elkaar uit het oog, maar wat ze niet verwachtten gebeurde toch; ze werden opnieuw verliefd. Tien weken na hun bruiloft sloeg hun geluk om toen bleek dat Ilona baarmoederhalskanker had. Ze vertelt over haar behandeltraject en bewust leven (met kanker).
Op 19 september 2024 zouden wij 10 jaar getrouwd zijn. Maar we waren elkaar ergens onderweg kwijtgeraakt, en in 2019 gingen we uit elkaar. Soms lijkt een deur die dichtvalt definitief… tot blijkt dat je jezelf ergens onderweg ook opnieuw kunt ontmoeten en elkaar.
Opnieuw verliefd én getrouwd
Want daar zaten we, op die bank bij de therapeut, om beter samen ouders te kunnen zijn voor onze zoon. Niet om te herstellen wat ooit was. Maar het leven had andere plannen. We werden opnieuw verliefd. Onverwacht. Onzeker. Verwarrend. Maar ook zó echt dat we het opnieuw aandurfden. Op 20 september trouwden we weer een dag na onze eerste trouwdag, omdat de toekomst voor ons lag.
Op die avond voor alle genodigden voor hun onverwacht in trouwkleding binnenkwamen, het podium opklommen en de ceremonie kon beginnen sprak ik in mijn geloften tegen Björn uit: “Wij zijn thuis. Voor nu, voor eens en voor altijd.”
Van de wolk geschopt zaten we ineens in een trein die niet stopte.
Baarmoederhalskanker
Wat ik niet wist, is dat het leven tien weken later zou laten zien hoe breekbaar én hoe krachtig ‘altijd’ eigenlijk is. Van de wolk geschopt zaten we ineens in een trein die niet stopte. Een trein vol slecht nieuws, die doorraasde zonder dat we konden uitstappen. De diagnose was keihard: baarmoederhalskanker stadium 4, met uitzaaiingen in mijn lymeklieren tot achter mijn sleutelbeen.
Toch zei ik tegen mijn oncoloog toen ze aangaf dat ze niet wist of we het over maanden of jaren hadden: “Er bestaan ook wonderen.”
En ik koos. Niet voor vluchten. Niet voor wachten. Maar voor leven. Voor elke behandeling die mogelijk was. Ook al noemen zij deze palliatief. Ik kies voor elke dag die ik nog kon en kan beïnvloeden. Twee dagen na dit gesprek kreeg ik mijn eerste chemo.
Hoe dichtbij kun je bij jezelf blijven als alles om je heen wankelt?
Leven met kanker
Er zijn dagen dat loslaten te zwaar voelt en de angst te groot. Dagen dat het donker is en ik niets zie. Maar juist in die duisternis ontdekte ik ook een andere waarheid: niet de diagnose, maar wat het met mij dóét, heeft mij veranderd.
Ik heb een oncoloog die naar mij kijkt als mens, niet alleen als patiënt. Iemand die bereid is mee te gaan in mijn zoektocht naar wat wel kan, die mijn vragen serieus neemt, al mijn vragen keer op keer blijft beantwoorden en mijn zoektocht ziet en mij de regie laat houden. Ik voel me gehoord en gezien. En daardoor kan ik blijven kiezen, elke dag opnieuw.
Toen in september mijn tumorwaarden begonnen te stijgen, voelde het alsof het leven me opnieuw testte: hoe dichtbij kun je bij jezelf blijven als alles om je heen wankelt? Maar zelfs toen ontdekte ik dat keuzes altijd blijven bestaan. Ik mocht alles delen: mijn gedachten, mijn angsten, mijn hoop. Ik mocht mijn eigen verklaringen geven. En er werd geluisterd. Dat alleen al gaf kracht.
Het was een zwaar traject op alle vlakken; fysiek, mentaal en emotioneel.
Behandeltraject
Er volgde toch een nieuwe route: chemoradiatie. 25 uitwendige bestralingen, een wekelijkse chemo en vier inwendige bestralingen. Het was een zwaar traject op alle vlakken; fysiek, mentaal en emotioneel. Maar toen mij werd gevraagd of ik dit wilde aangaan, hoefde ik niet na te denken. Ja. Ik kies voor het leven. En ik stond er niet alleen voor. Het team van verpleegkundigen, de casusverpleegkundige van brachytherapie en mijn artsen droegen me werkelijk door elke stap heen. Met zorg, betrokkenheid en menselijkheid. Sommige mensen maken het verschil voor jou zonder dat ze het door hebben.
Op 23 maart volgt de CT-scan die laat zien wat de behandeling heeft gedaan. Hoe spannend ook, Ik geloof nog steeds in wonderen.
Ik leef in het hier en nu, omdat dát de plek is waar mijn invloed ligt.
Bewust leven (met kanker)
Maar het grootste wonder vond ik dichter bij huis: in mezelf. In het besef dat ik niet alles kan kiezen, maar wél hoe ik leef. Hoe ik liefheb. Hoe ik opsta. Hoe ik loslaat. Hoe ik vecht. Hoe ik vertrouw.
Ik moet nu elke dag opnieuw kiezen:
Waar gaat mijn energie heen?
Wat kan ik vandaag?
Wat laat ik liggen?
Wie mag dichtbij komen?
Zelfs het snijden van groenten en het koken van eten kost energie. Maar als je zo bewust moet leven krijgt het daardoor een andere waarde. Het wordt puurder, echter, eerlijker.
Ik heb inmiddels 426 kaarten ontvangen, en een afspeellijst van 7 uur en 34 minuten met muziek die mij draagt. “Team Ilona”. Elk nummer heb ik gekregen van iemand om mij heen. Het geeft kracht, een glimlach of een traan. Maar vooral het gevoel dat ik er niet alleen voor sta. Elke behandeling zet ik hem aan.
Ik kies bewust voor het leven. Voor wat goed is voor mij. Ik kies voor uitzonderingen, voor eigen regels, voor zachtheid, voor hoop. Niets is meer hetzelfde en toch droom ik nog steeds. Maar ik leef in het hier en nu, omdat dát de plek is waar mijn invloed ligt. Sommige vrienden komen dichterbij, anderen verdwijnen wat naar de achtergrond. En dat is goed. Het leven wordt lichter wanneer je durft te kiezen wie je vasthoudt.
Ik was iemand die altijd hard en veel werkte. Een overtuiging die ik mijzelf als jonge Ilona had gegeven dat ik er dan echt toe deed omdat ik daar goed in was. Iemand die dacht dat je pas meetelt als je veel doet en altijd meer. Maar niemand zal ooit zeggen: “Wat werkte ze hard.”
Wat blijft, zijn andere dingen: liefde, moed, veerkracht, verbinding. Als ik nu in de spiegel kijk zie ik deze overtuigingen en de ander dat ook ervaart.
De trein waarin ik zit blijft een deel van mijn leven. Stationnetjes zullen komen, uitdagingen zullen verschijnen en misschien wordt er opnieuw een route uitgestippeld.
Maar mijn grootste keuze is al gemaakt: ik leef en kies voor liefde. Voor mijn leven en voor de mensen om mij heen. Voor nu. Voor eens en voor altijd.
