Evy is bezig met de specialisatie tot neuroloog. Ze vertelt over haar keuze voor dit specialisme, haar opleiding en het krijgen van een opleidingsplek, en haar uiteindelijke doel.
Je bent AIOS neurologie, wat inhoudt dat je in opleiding bent tot neuroloog. Hoe ziet de specialisatie opleiding eruit?
De opleiding tot neuroloog duurt in totaal zes jaar op basis van full time werken. Aangezien ik parttime werk en ook een zoon heb gekregen tussendoor, doe ik er dus langer over. Er is geen vaste indeling voor de opleiding, zoals bijvoorbeeld bij cardiologie, longgeneeskunde en MDL waar je eerst een interne vooropleiding volgt. Wel zijn er een aantal vaste onderdelen die langs komen: afdelingsstage, polistage, kinderneurologiestage, neurochirurgiestage, intensive care-stage, klinische neurofysiologie (met o.a. EEG/hersenfilmpjes en EMG/zenuwonderzoeken) en een academische of perifere stage. Aangezien ik werk in een academisch centrum (UMC Groningen), heb ik een jaar lang stage gelopen in het Isala Zwolle. Je ziet namelijk vaak andere typen ziektebeelden in perifere en academische ziekenhuizen.
Naast je specialisatie ben je actief op Instagram onder de naam @huidhex, waar je wetenschappelijke informatie deelt rondom dermatologie en skincare. Waarom komt deze interesse vandaan?
Hoewel ik een gezegende puber was met af en toe een puistje kreeg ik halverwege de twintig ineens last van veel puistjes en ontstekingen. Ik probeerde van alles (zonder eigenlijk te weten wat ik gebruikte), maar niets hielp. Ik bedacht me toen dat ik op dit vlak ook wetenschappelijke literatuur kon raadplegen. Dus ik ben me gaan verdiepen in de wetenschappelijke achtergrond van bepaalde huidproblemen en skincare(ingrediënten). Zo kon ik gericht skincare gaan gebruiken, die zo waar ook nog werkte! Ik vond het leuk om de opgedane kennis te delen met andere mensen, dus begon ik een Instagramaccount om deze kennis te bundelen. In eerste instantie vooral bedoeld voor mensen om mij heen, maar al gauw kreeg ik ook volgers die ik helemaal niet kende. En inmiddels is deze hobby de afgelopen jaren wat uit de hand gelopen met bijna 7,5 duizend volgers en af en toe zelfs een betaalde opdracht.
De overeenkomst tussen de neurologie en dermatologie is dat je vaak al heel veel kan zeggen op basis van je eigen observaties.
Heb je wel eens over nagedacht om dermatoloog te worden?
Absoluut! Ik heb ook daadwerkelijk overwogen om dermatoloog te worden. De overeenkomst tussen de neurologie en dermatologie is dat je vaak al heel veel kan zeggen op basis van je eigen observaties. De diagnose Parkinson is bijvoorbeeld vaak al gesteld voordat de patiënt in de spreekkamer zit (op basis van het lopen/ bewegen), daar komt geen scan aan te pas. Een dermatoloog kan op basis van de eigen observaties ook vaak al een goede uitspraak doen over een diagnose (bijv. onschuldige moedervlek of juist melanoom). Echter, het patiëntencontact bij de dermatoloog is vaak relatief kort. Ik vind het fijn om ook te praten met de patiënt over hoe de klachten zijn/ haar leven beïnvloeden en wie de mens is achter de patiënt. Daar heeft een dermatoloog over het algemeen geen tijd voor en dat sprak mij dus minder aan.
Bij mijn co-schap neurologie was ik direct verkocht.
Het kiezen voor een specialisme kan soms heel lastig zijn. Hoe heb jij dit ervaren?
Ik vond in de bachelor de neurologie echt helemaal niets aan. Ik heb zelfs meermaals gezegd dat ik ‘van alles wilde worden, behalve neuroloog’. Maar bij mijn co-schap neurologie tijdens mijn tweede jaar coschappen was ik direct verkocht. Dit kwam overigens een paar maanden na mijn co-schap dermatologie, wat ik dus ook heel leuk vond. Ik heb toen direct geregeld dat ik mijn semi-artsstage (tegenwoordig oudste co-schap) bij de neurologie kon doen. Die stage duurde veertien weken en was voor mij de bevestiging dat ik neuroloog wilde worden.
Alhoewel er ook een tekort is aan specialisten, is een opleidingsplek krijgen soms heel lastig. Hoe ging dit bij jou?
Nadat ik een paar jaar had gewerkt als ANIOS ben ik begonnen te solliciteren bij verschillende opleidingscentra, maar het was moeilijk om er tussen te komen. Ik ben niet gepromoveerd, omdat dat niet bij mij past. Dat is geen voorwaarde voor de opleiding, maar het kan wel helpen om in opleiding te komen. In het ziekenhuis waar ik nu in opleiding ben, heb ik eerst gewerkt als ANIOS. Nadat ik daar negen maanden had gewerkt mocht ik solliciteren en werd ik gelukkig aangenomen! Als ik niet was aangenomen in dit ziekenhuis, was ik waarschijnlijk gegaan voor een specialisme buiten het ziekenhuis met betere secundaire arbeidsvoorwaarden (haha).
Ik hoop neuro-oncoloog te worden.
Binnen de neurologie is er veel mogelijk. Denk aan hersenchirurgie, of aan ziektebeelden als dementie, epilepsie of hersenkanker. Wat heeft jouw interesse?
Ik hoop neuro-oncoloog te worden, oftewel een neuroloog met een specialisatie in de oncologie. Ik doe daarom naast de verplichte onderdelen van de opleiding een zogenoemde ‘differentiatiestage’ neuro-oncologie. Ik zie patiënten met verschillende typen hersentumoren, maar ook mensen met uitzaaiingen van andere tumoren in de hersenen of de rest van het zenuwstelsel. Samen met de neurochirurg, radiotherapeut, oncoloog, patholoog en zo nodig andere dokters maken we een plan voor de beste behandeling van de patiënt. Ik vind het leuk om zo multidisciplinair bezig te zijn. Daarnaast vind ik het interessant om gesprekken te voeren over zingeving. Wat vindt een patiënt nog belangrijk in het leven? Dit is bij patiënten met kwaadaardige hersentumoren zeker van belang, omdat deze mensen over het algemeen niet (heel) lang te leven hebben.
De afwisseling werkt voor mij het beste!
Binnen de neurologie heb je, naast de aandoeningen, ook verschillende mogelijkheden. Zo kan je op de poli werken of op de verpleegafdeling. Wat is hierin jouw wens?
Ik houd van een combinatie van dingen. Het is best intensief om alleen maar poli te doen en de hele dag door gesprekken te voeren met mensen. Dan is het fijn als dit afgewisseld wordt door andere dingen, bijvoorbeeld op de afdeling of door diensten. Ik vind het leuk om op de afdeling samen te werken met de verpleging. Zij zijn als het ware mijn ogen en oren daar. Ik zie patiënten eigenlijk maar relatief kort op een dag, omdat ik verder vooral administratie moet doen en dingen moet regelen op de achtergrond. Een goede band met de verpleging is dus ook heel belangrijk! Diensten zijn praktisch gezien onhandig door de onregelmatigheid en de tijdstippen, maar ik vind het ook altijd weer een leuke uitdaging omdat je nooit weet wat er komt. De afwisseling werkt voor mij het beste!
