Ervaringen kunnen je leven veranderen en sturen. Het verhaal van Shannon is daar goed voorbeeld van. Op jonge leeftijd werd ze geconfronteerd met ziekte, zowel bij haar moeder als haar vader. Ze maakte dit als (jong) kind en van dichtbij mee. Dit wakkerde haar interesse in de geneeskunde aan. Jaren later is ze afgestudeerd als arts in het ziekenhuis waar haar vader werd behandeld.
Van de zijlijn naar aan het bed
Ziekte moeder
Als kind werd ik al op jonge leeftijd geconfronteerd met ziekte binnen mijn gezin. Wij woonden destijds in Suriname toen mijn moeder, toen ik tien jaar oud was, de diagnose borstkanker kreeg. Voor haar behandeling moest zij naar Nederland, waar zij werd opgenomen in een perifeer ziekenhuis in Rotterdam. Ondanks de ernst van haar ziekte is mijn moeder altijd open en eerlijk geweest over haar diagnose. Ze legde mij in begrijpelijke, kinderlijke taal uit wat er in haar lichaam gebeurde en wat de behandeling inhield. Juist die openheid zorgde ervoor dat er bij mij voor het eerst een diepe nieuwsgierigheid ontstond naar het menselijk lichaam en hoe ziektes daarin ontstaan en behandeld worden.
Ziekte vader
Kort nadat mijn moeder in remissie was geraakt, kreeg mijn vader de diagnose kanker. Zijn ziekte was zeldzaam en complex, waardoor hij voor behandeling werd doorverwezen naar het Erasmus MC in Rotterdam. Ook tijdens dit proces werd ik nauw betrokken bij wat er gebeurde. Ik stelde veel vragen en wilde begrijpen hoe het ziekteproces werkte en vooral hoe artsen iemand daadwerkelijk beter konden maken. Het Erasmus MC maakte diepe indruk op mij: het was een groot academisch ziekenhuis waar multidisciplinaire en complexe zorg werd geleverd. Bovendien hoorde ik dat je daar geneeskunde kon studeren. Op twaalfjarige leeftijd nam ik een besluit dat mijn verdere leven zou vormen: ik wilde geneeskunde studeren aan het Erasmus MC.
Niet lang daarna overleed mijn vader. Dit verlies had een enorme impact op mij, maar versterkte tegelijkertijd mijn motivatie om arts te worden, en specifiek in het Erasmus MC.
Mijn droom was altijd verbonden geweest met Rotterdam en met het ziekenhuis waar mijn vader behandeld was.
De weg naar arts
Ik besloot mij actief voor te bereiden op wat daarvoor nodig was. In Suriname deed ik vrijwilligerswerk in het ziekenhuis, nam ik deel aan community service projecten via Interact en had ik daar ook een bestuursfunctie. Daarnaast speelde ik tennis op internationaal niveau. Tegelijkertijd werkte ik hard om mijn vwo-diploma zo goed mogelijk af te ronden, omdat ik wist dat elke stap belangrijk was om mijn doel te bereiken.
Eindelijk kwam het moment waar ik jarenlang naartoe had geleefd: de selectieprocedure van het Erasmus MC. Voor de toets ben ik speciaal naar Nederland gevlogen, omdat ik bang was dat een instabiele internetverbinding in Suriname problemen zou veroorzaken en mogelijk als fraude zou worden gezien. Het was een van de spannendste dagen van mijn leven. Samen met ongeveer 1700 andere kandidaten maakte ik de toetsen waarvoor ik maandenlang had gestudeerd, naast mijn reguliere schoolwerk. Over een van de toetsen had ik achteraf geen goed gevoel, wat mij onzeker en teleurgesteld maakte. Toch kon ik op dat moment niets anders doen dan afwachten.
Op 14 april kreeg ik de uitslag: rangnummer 424. Dat betekende dat ik net buiten de selectie viel, aangezien er 410 plekken beschikbaar waren. Op dat moment voelde het alsof mijn droom uiteenspatte. Je mocht immers maar één keer deelnemen aan de selectie in Rotterdam. Hoewel ik eventueel geneeskunde had kunnen studeren aan een andere universiteit, voelde dat niet hetzelfde. Mijn droom was altijd verbonden geweest met Rotterdam en met het ziekenhuis waar mijn vader behandeld was. Tien dagen later, op 24 april, kreeg ik echter onverwacht bericht dat ik alsnog een plek had gekregen omdat er kandidaten waren uitgevallen. Dat was zonder twijfel de beste dag van mijn leven.
Eenmaal begonnen aan de studie dacht ik: nu gaat het lukken. En uiteindelijk is dat ook zo, maar niet zonder de nodige uitdagingen. De tentamens gingen mij in het begin niet makkelijk af. Ik moest leren hoe ik effectief kon studeren, terwijl ik tegelijkertijd voor mezelf moest leren zorgen in een nieuw land, ver weg van mijn familie in Suriname. Ik was achttien jaar oud, net aangekomen in een grote stad als Rotterdam, en bovendien de enige student uit Suriname binnen mijn lichting. Alsof dat nog niet genoeg was, brak in die periode ook de COVID-19-pandemie uit. De universiteit besloot om in korte tijd meerdere tentamens online af te nemen, wat voor extra druk zorgde. Er waren momenten waarop ik serieus overwoog om te stoppen.
Gelukkig stond ik er niet alleen voor. Mijn toenmalige vriend, die nog steeds mijn partner is, heeft mij enorm gesteund en mij door deze moeilijke periode heen geholpen. Ook de vrienden die ik in de loop van mijn studie heb gemaakt en al had vanuit Suriname, waren van onschatbare waarde. Met hun steun en mijn eigen doorzettingsvermogen wist ik mijn bachelor succesvol af te ronden na drie jaar.
Daarna begon ik aan mijn coschappen, waar ik enorm naar uitkeek. In deze fase voelde ik mij echt op mijn plek. De praktijk lag mij goed en ik merkte dat ik groeide, zowel in kennis als in zelfvertrouwen. Ik begon mij steeds meer te ontwikkelen tot de arts die ik wilde worden. Tijdens mijn studie heb ik daarnaast gewerkt in het studententeam van de operatiekamers en heb ik onderzoek gedaan binnen de plastische chirurgie en dermatologie. Uit dit onderzoek zullen naar verwachting twee publicaties voortkomen.
Ik heb niet alleen veel geleerd over de geneeskunde, maar ook over mezelf.
Artsendiploma
Onlangs ben ik afgestudeerd met een gemiddeld cijfer van 8,1 voor mijn master. Als ik terugkijk op mijn traject, zie ik een periode vol emoties, tegenslagen en uitdagingen, maar ook met ontzettend veel mooie momenten en persoonlijke groei. Ik heb niet alleen veel geleerd over de geneeskunde, maar ook over mezelf.
De motivatie en passie die ooit ontstonden in mijn jeugd, uit de ziekte van mijn ouders, zullen mij blijven motiveren.
Toekomst
Met trots kijk ik nu vooruit naar de toekomst. Ik wil mij verder ontwikkelen tot een bekwame en betrokken arts. Hoe mijn pad er precies uit zal zien, weet ik nog niet volledig. Ik heb ideeën en plannen, maar die zullen zich in de loop van de tijd verder vormen. Eén ding weet ik echter zeker: de motivatie en passie die ooit ontstonden in mijn jeugd, uit de ziekte van mijn ouders, zullen mij blijven motiveren om de geneeskunde zo goed als mogelijk te blijven uitoefenen om zo hopelijk zoveel als mogelijk mensen te kunnen helpen.
