Op 26-jarige leeftijd beide ouders moeten missen. Het is de realiteit van Eline. Ze was 21 toen ze haar moeder verloor aan een hartaanval. Nog geen anderhalf jaar later, op 23-jarige leeftijd, verloor ze ook haar vader. Begin 2024 verloor ze ook nog haar dierbare tante. Eline deelt openhartig over hen en haar rouwproces.
Het was 4 december 2021 toen mijn vader belde en mij vertelde dat mijn moeder in het ziekenhuis lag en het niet goed met haar ging. Hij vroeg of ik samen met mijn vriend naar het ziekenhuis wilde komen en vertelde dat Marja, mijn tante, er ook al was. Ik schrok van zijn telefoontje maar zag de ernst er pas echt van in na het lezen van een berichtje voor de familie. Het ging zo slecht met mijn moeder dat ze kwam te overlijden, geen twijfel meer, geen strijd meer, geen hoop meer. Ik wist dat mijn moeder geen jaren meer had maar dat het afscheid zo plots was, was voor iedereen een schok.
Omdat er geen uitzicht was op herstel hebben wij haar uit liefde laten gaan.
Overlijden moeder
Een hartaanval in het ziekenhuis na aanleiding van haar COPD in het laatste stadium is haar uiteindelijk fataal geworden. Ze hebben haar na eigen wens nog gereanimeerd maar helaas bleek haar lichaam te verzwakt. Omdat er geen uitzicht was op herstel hebben wij haar uit liefde laten gaan.
Het gemis van mijn moeder heeft iedereen diep geraakt, bij mijn vader was zijn gebroken hart duidelijk zichtbaar. Ik was direct bang om hem ook te verliezen, zijn gezondheid was door verschillende gezondheidsproblemen enorm verslechterd en dit verlies had op zijn mentale gezondheid ook een enorme impact.
Meermaals gaf hij aan dat het voor hem genoeg was, hij terug wilde naar zijn grote liefde en ondanks dat ik hem bij me wilde houden gaf ik aan dat ik daar alle begrip voor had. Hij belande meermaals door verschillende gezondheidsredenen in het ziekenhuis maar ondanks dat vond hij iedere keer opnieuw de kracht om door te gaan waardoor we samen met Marja en Kevin veel herinneringen konden maken.
In de nacht van 21 op 22 april verloor ik op 23-jarige leeftijd mijn vader, nog geen anderhalf jaar na het overlijden van mijn moeder.
Overlijden vader
In april 2023 werd hij opnieuw opgenomen na lang gekwakkeld te hebben met zijn spijsvertering. Na onderzoek bleken twee van de drie zijn hoofdspijsverteringslagaders verstopt te zijn. Een operatie zou dit probleem mogelijk kunnen verhelpen maar gezien mijn vaders gezondheid vond er eerst een gesprek plaats waarin gevraagd werd of hij dit nog wel wilde. Hij gaf aan dat deze operatie de laatste was; mocht het probleem niet verholpen kunnen worden was het genoeg geweest. De operatie was helaas niet zinvol, daarbij kreeg hij zelfs complicaties waarna in goed overleg besloten is palliatieve zorg te starten. In de nacht van 21 op 22 april verloor ik op 23-jarige leeftijd mijn vader, nog geen anderhalf jaar na het overlijden van mijn moeder.
Mijn grootste nachtmerrie was om Marja te verliezen, ze was mijn houvast, mijn steun, mijn rots, mijn lichtje.
Overlijden tante
Marja zorgde ervoor dat ik me niet ouderloos voelde, Marja was namelijk als een tweede moeder voor mij. We hebben elkaar destijds ook beloofd om door te gaan, erger kon het toch niet worden dachten we.
Helaas bleek dat het ergste nog moest komen en kreeg Marja anderhalve maand na het overlijden van mijn vader de diagnose ongeneeslijke longontsteking met uitzaaiingen. Mijn grootste nachtmerrie was om Marja te verliezen, ze was mijn houvast, mijn steun, mijn rots, mijn lichtje. Mijn nachtmerrie werd op 25 januari 2024 werkelijkheid.
Ik wist niet hoe en of ik verder wilde zonder hen.
Rouw
Ik wist niet hoe en of ik verder wilde zonder hen maar toch besloot ik het onder het mom van ‘doodgaan kan altijd nog, leven niet’ een kans te geven. Ik moest de rouw onder ogen zien, verdriet de ruimte geven en verwerken. Ik leerde mijn ouders verweven in mijn leven, want ondanks dat ze er niet meer zijn, horen ze er alle drie nog gewoon bij. We vieren hun verjaardagen, staan stil op de dag van overlijden maar vieren tegelijkertijd hun leven.
Ik ben dankbaar voor elke goede dag en als ik een rot dag heb waarin verdriet de overhand neemt onthoud ik dat dit komt omdat er zoveel liefde is en omarm ik het. Slechte dagen horen er nou eenmaal bij en sinds ik geleerd heb dat het oké is om even niet oké te zijn is het ook op de slechte dagen dragelijk.
Ik heb een weg gevonden om te blijven dromen over de toekomst en tegelijkertijd stil te staan en in het nu te leven.
Met mijn social media hoop ik andere een eerlijke en kwetsbare kant van rouw en alles wat hierbij komt kijken te laten zien en andere te helpen door mijn verhaal te delen. Mijn droom is om dit ooit op professioneel vlak te doen maar hoe precies, dat weet ik nog niet.
Ik geloof er in dat er vanzelf iets op mijn pad komt en tot die tijd blijf ik dromen en uiteraard mijn verhaal delen.
