Sinds haar eerste menstruatie ervaarde Sam hevige pijn. Haar moeder had als kind een dermoïdcyste gehad. Ze besloot met haar klachten en het verhaal van haar moeder naar de huisarts te gaan. Ze werd doorverwezen naar het ziekenhuis en daar kwam er snel duidelijkheid: ook Sam bleek inderdaad dezelfde cyste te hebben – ter grootte van een golfbal. Ze deelt openhartig over haar klachten, de onderzoeken, de operatie en haar vruchtbaarheidstraject.
Er groeiden tanden in mijn buik: mijn verhaal over een dermoïdcyste
Toen ik ongeveer dertien jaar oud was, had ik enorm veel last van mijn menstruatie. Zodra mijn ongesteldheid begon, wist ik alweer hoe laat het was. Ik lag soms letterlijk kruipend over de grond van de pijn. Elke menstruatie, vanaf het moment dat ik voor het eerst ongesteld werd (rond mijn elfde), werd de pijn heftiger en heftiger.
Ik kon als kind altijd al best wel zeuren als ik naar school moest. Daardoor dacht mijn moeder dat dit weer een van mijn honderd schoolziek-kwaaltjes was. Maar dit keer was het écht anders, hoor ik mezelf nog zeggen.
Naarmate de tijd verstreek, zag mijn moeder steeds meer aan mij dat dit serieus was en niet zomaar iets was wat erbij hoorde. Na meerdere bezoeken aan de huisarts begon mijn moeder mij te vertellen over een dermoïdcyste, die zij zelf als kind had gehad.
Een dermoïdcyste is een goedaardige tumor, een aangeboren cyste die ontstaat uit huidcellen die tijdens de embryonale ontwikkeling op de verkeerde plek zijn achtergebleven. Bij vrouwen in de vruchtbare leeftijd is een dermoïdcyste in een eierstok de meest voorkomende goedaardige tumor. De cyste kan gevuld zijn met talg, huidschilfers, haren, nagels of zelfs tanden.
Ik bleek óók een dermoïdcyste te hebben, ter grootte van een golfbal!
Onderzoek in het ziekenhuis
Toen ik dit aan de huisarts vertelde, kreeg ik een verwijzing naar het ziekenhuis. Ondanks dat een dermoïdcyste eigenlijk niet erfelijk is, wilde hij het toch laten onderzoeken.
Toen de onderzoeken begonnen, moest ik op jonge leeftijd al veel inwendige onderzoeken ondergaan om te kijken wat er precies aan de hand was. En inderdaad: ik bleek óók een dermoïdcyste te hebben, ter grootte van een golfbal! De artsen wilden de groei in de gaten houden om te zien of de tumor actief was. Elke maand kreeg ik een echo. Na drie maanden werd dat traject stopgezet en werd er een operatie ingepland. De dermoïdcyste was inmiddels namelijk al zo groot als een sinaasappel en in die drie maanden verdubbeld in grootte.
Toen ik eenmaal zelf begon te beseffen wat er aan de hand was en weer thuis kwam, had ik eigenlijk alleen de wilde cowboyverhalen van mijn moeder en een paar losse flodders uit artikelen op Google. Het was 2008, dus een hele andere tijd. Er was nauwelijks iets over te vinden, behalve wat medische literatuur.
De wilde cowboyverhalen van mijn moeder waren ook zichtbaar. Een van haar eierstokken was verwijderd en ze heeft een litteken dat loopt van onder haar borst tot aan haar schaambeen. Alsof ze een openhartoperatie had ondergaan. En dat draagt ze al met zich mee sinds haar veertiende.
Er had letterlijk een klein monstertje in mijn lichaam gezeten.
Operatie
Toen ik zelf geopereerd werd en inmiddels 15 jaar oud was, bleek de operatie in die tijd gelukkig een stuk minder ingrijpend. Er werd rekening mee gehouden dat er misschien een eierstok verwijderd moest worden en daar had ik me op voorbereid. Toen ik wakker werd, vertelde de arts mij vrijwel direct dat hij beide eierstokken had kunnen sparen. Dankzij een kijkoperatie is er tot op de dag van vandaag bijna niets meer van de littekens te zien.
Na de operatie vroeg ik de arts of er echt haren, tandjes en nagels in mijn tumor zaten. Het korte antwoord was: “Ja.”
Er bleken vier hele kiezen in de tumor te groeien, een bosje haar (precies dezelfde kleur als die van mij) en smurrie. Heel veel smurrie.
Ik vroeg of hij een foto had en of dat ik het mocht zien, maar dat was helaas niet meer mogelijk. Hij vertelde dat ik het moest zien als een studentendoucheputje dat al maanden niet was schoongemaakt. De nekharen gingen bij mij overeind staan. Er had letterlijk een klein monstertje in mijn lichaam gezeten.
Iets in mij zei dat dit invloed zou hebben op mijn vruchtbaarheid, maar ik gaf er eigenlijk nooit echt gehoor aan.
Kinderwens
Na de operatie bleef er altijd ergens een stemmetje in mijn hoofd zitten dat zei dat zwanger worden voor mij misschien niet vanzelfsprekend zou zijn. Iets in mij zei dat dit invloed zou hebben op mijn vruchtbaarheid, maar ik gaf er eigenlijk nooit echt gehoor aan.
Toen de operatie plaatsvond was ik 15 jaar oud en had ik al een relatie met Jeroen, de man met wie ik inmiddels al 17 jaar samen ben. We gingen al vroeg samenwonen en na verloop van tijd hadden we alles op orde, zoals we het ons altijd hadden voorgesteld, om samen een nestje te creëren. Maar een zwangerschap bleef uit.
Na vijf jaar proberen trok ik aan de bel. Ik was ergens ook heel bang voor een definitief antwoord. Bang dat mijn grootste droom, moeder worden, misschien nooit werkelijkheid zou worden.
Toen ik uiteindelijk terechtkwam in het vruchtbaarheidscentrum, werd ik direct serieus genomen nadat ik mijn verhaal had verteld. Mijn vriend werd onderzocht en bij mij werd gekeken naar mijn eierstokken en de follikels.
De uitslagen van mijn vriend waren gelukkig meer dan goed. Ook hij had zich natuurlijk afgevraagd of het misschien aan hem lag, maar die onzekerheid viel gelukkig weg.
Bij mij kwam er juist meer duidelijkheid. Ik wist nu definitief dat het probleem bij mij lag.
Na vijf IUI-pogingen gebeurde waar we zo lang van hadden gedroomd.
IUI
In het ziekenhuis kregen we te horen dat we zouden starten met een IUI-behandeling. IUI staat voor intra-uteriene inseminatie. Het is een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij de beste zaadcellen rond de eisprong rechtstreeks in de baarmoeder worden ingebracht met een dun slangetje.
Na vijf IUI-pogingen gebeurde waar we zo lang van hadden gedroomd: ik werd zwanger van Zayn, ons zoontje dat inmiddels bijna drie jaar oud is.
Ik weet nog precies waar ik was toen ik de positieve test in mijn handen had. Ik stond op mijn werk, in het laboratorium, en heel mijn wereld stond even stil. Na jaren van teleurstellingen durfde ik het bijna niet te geloven. Ik heb de test volgens mij wel twintig keer bekeken, omdat ik bang was dat ik het verkeerd zag. Het enige wat ik kon denken was: het is ons gewoon gelukt.
Alle spanning, het verdriet en de onzekerheid van de jaren daarvoor vielen in één klap van me af. Na mijn werk ben ik samen met een collega knuffeltjes gaan kopen. We maakten een mandje met allemaal kleine ‘papa’ cadeautjes om het aan mijn vriend te vertellen. Daarna ben ik linea recta naar zijn werk gereden. Dat moment zal ik nooit meer vergeten.
Mijn hele zwangerschap voelde als een droom. Na alles wat we hadden meegemaakt, genoot ik van ieder moment. Het voelde alsof we eindelijk kregen waar we al die jaren zo op hadden gehoopt.
Op dit moment zitten we opnieuw in een vruchtbaarheidstraject voor een tweede kindje en zijn we inmiddels weer aangekomen bij de vijfde poging.
Ondanks alles ben ik ontzettend dankbaar dat ik moeder ben geworden. Als klein meisje had ik nooit gedacht dat dat voor mij misschien ooit mogelijk zou zijn. Ik weet natuurlijk niet of mijn dermoïdcyste daadwerkelijk invloed heeft gehad op mijn vruchtbaarheid. Maar als kind voelde het wel zo. Alsof dat kleine monstertje in mijn buik misschien ook mijn grootste droom had afgepakt.
Als ik nu terugdenk aan dat meisje van dertien dat kruipend over de grond lag van de pijn, zou ik haar het liefst even willen vertellen dat het uiteindelijk goed komt. Dat ze ooit moeder wordt van een prachtig zoontje. En dat ze, ondanks alle onzekerheid, de hoop nooit helemaal hoeft los te laten.
