Amina (24) verloor na een ziekbed van veertien jaar haar vader aan de gevolgen van uitgezaaide blaaskanker. Muziek was, en is, al die tijd haar uitlaatklep. Als eerbetoon heeft ze voor haar vader het nummer ‘Oktober’ geschreven. Ze deelt over haar jeugd met een ongeneeslijk zieke vader, het overlijden en hoe muziek haar steunde in het ziekteproces en steunt in haar rouwproces.
Een paar jaar geleden werd mij gevraagd of ik verlatingsangst heb. Ik schudde nee, omdat ik mezelf juist zo heb aangeleerd om het alleen te doen en sinds jonge leeftijd al sterk moest zijn. Maar dat dat kwam door de grote verlatingsangst door de belangrijkste man in mijn leven te verliezen, besefte ik pas veel later.
Uitgezaaide kanker
Toen ik ongeveer negen jaar was, kreeg mijn vader blaaskanker. Het was uitgezaaid en met het weghalen van zijn blaas, bleef er nog veel kanker in zijn lichaam. Als jong kind heb ik veel ziekenhuizen, zware gesprekken en angstgevoelens gekend. Mijn zus had een spierziekte en mijn mama deed alles voor het gezin. Ik kon me nog wel eens voordoen als clown die na het avondeten grapjes maakte zodat ik ook maar íets kon doen. Namelijk het gezin wat zoveel leed ervaarde, een glimlach bezorgen. Het voelde voor mij zo machteloos.
Muziek als uitlaatklep
Ik was ontzettend aan het struggelen met mijn plek als kind en daar ben ik in therapie nog steeds mee bezig. Muziek was mijn redding. Ik kroop dagelijks achter de piano en ging een tekstje schrijven op willekeurige noten. Uiteindelijk leidde dit tot cum laude slagen op het conservatorium en nu een professionele muziekcarrière. Ik had muziek nodig om door deze tijd heen te komen en ik vraag me soms echt af waar ik was geweest zonder muziek.
Afgelopen oktober is mijn vader overleden na een ziektebed van veertien jaar.
Overlijden vader
Afgelopen oktober is mijn vader overleden na een ziektebed van veertien jaar. Nou ja, bed.. Deze man leek van de buitenkant alles behalve ziek en dat wilde hij ook zo. Pas tegen het einde van zijn leven waren er sommige buren die hoorde dat hij ziek was. Hij sportte, at gezond, liep altijd met een glimlach en had zoveel kracht en puurheid in zich zitten. Een man waarnaar je uren wilt luisteren als hij verhalen vertelt.
Bestralingstherapie en operaties hebben hem jaren gered, maar zodra hij startte met chemo ging het vorig jaar direct achteruit. Ik kan het idee niet verdragen dat hij misschien nog langer had geleefd als we die stomme chemo hadden gelaten voor wat het is. Ondanks dat veertien jaar kanker overleven al een bizarre prestatie is, is het nog veel te vroeg om geen papa meer te hebben op 24-jarige leeftijd. Hij had hier nog moeten zijn en dat wilde hij zelf ook.
Ik mis hem verschrikkelijk en het lijkt alsof het elke dag erger wordt. Ik vind het lastig om dat uit te leggen aan leeftijdsgenoten. Vooral dat alles naast elkaar staat en ik na een leuke middag, ook weer helemaal in elkaar kan storten van verdriet thuis. Mijn haren gaan rechtovereind staan als mensen me adviezen geven die er geen hol van snappen. Goed bedoeld, maar doe maar niet.
Ik hoop dat mensen die zelf ook door een rouwproces gaan, er kracht en hoop uit kunnen halen.
Eerbetoon
Een paar uur voor mijn vader stierf deed ik hetzelfde als vroeger. Mijn gevoelens vertalen naar muziek. Ik schreef het liedje ‘Oktober’ en vlak daarna stierf hij. Als eerbetoon breng ik het op vrijdag 6 maart uit op alle streamingdiensten. Ik hoop dat mensen die zelf ook door een rouwproces gaan, er kracht en hoop uit kunnen halen. De twee belangrijkste dingen die ik heb mogen leren van de liefste papa.
“Ik zie het licht, ik weet jij bent bij me, langzaam begin ik meer op je te lijken. Durf weer te dromen, durf weer te schrijven. Want ik weet nu, jij bent bij me.”
– Amina
