Na een fertiliteitstraject van meer dan vijf jaar zijn Marlou en haar man Ferdos in maart trotse ouders geworden van een tweeling! Extra bijzonder, na zo’n intensief traject. Marlou deelt openhartig over hun fertiliteitsbehandelingen, de zwangerschap en de bevalling.
Er kunnen verschillende redenen zijn voor een fertiliteitstraject, zowel bij de vrouw als de man, zoals bijvoorbeeld PCOS, endometriose of verminderde zaadkwaliteit. Wat was bij jullie de reden?
Toen ik na een jaar niet zwanger was, zijn wij doorverwezen naar de afdeling voorplantingsgeneeskunde. Een reden werd niet gevonden en we mochten starten met IUI.
Waarschijnlijk is er sprake van een bevruchtingsprobleem
Er zijn, afhankelijk van de persoonlijke omstandigheden, verschillende mogelijkheden: IUI, IVF en ICSI. Wat is jullie fertiliteitstraject geweest?
We hebben zes keer IUI gedaan, helaas zonder resultaat.
De volgende stap was IVF. Hier hadden we tegen alle verwachtingen in geen bevruchting. Waarschijnlijk is er sprake van een bevruchtingsprobleem. Dit was ook meteen het dieptepunt van ons traject, een poging direct kwijt, alle spuiten, hormonen en een pijnlijke punctie voor niks en ook het besef dat de zes rondes IUI kansloos waren en veel tijd hebben gekost.
We gingen verder met ICSI, waarbij de zaadcel in de eicel wordt ingebracht. Hierbij vond er gelukkig wel bevruchting plaats, maar de terugplaatsingen zorgden helaas niet voor een zwangerschap. In Duitsland hebben ze meer aanvullende onderzoeken gedaan en daaruit bleek dat mijn schildklier wat trager is en bleek ik een ontsteking in m’n baarmoeder te hebben waar ik antibiotica voor heb gekregen.
We hadden toen geen idee dat het ruim vijf jaar zou duren voor we een positieve test in onze handen zouden hebben
Een fertiliteitstraject kan lang duren en hierdoor zowel fysiek als mentaal enorm zwaar zijn. Hoe hebben jullie het gehele traject beleefd?
In mei 2019 spraken we naar elkaar uit dat we toe waren aan de volgende stap: een kindje. We waren op vakantie naar Kos en spraken af dat als we weer terug waren in Nederland, ik een afspraak zou maken om m’n spiraal te laten verwijderen. We hadden toen geen idee dat het ruim vijf jaar zou duren voor we een positieve test in onze handen zouden hebben.
In het begin waren we heel nuchter en ook nog niet teleurgesteld als het een maand niet lukte. We wisten dat het wel even kon duren en zagen dat ook in onze omgeving. Toen we na een jaar de stap naar het ziekenhuis namen, waren we hoopvol: IUI gaat er vast voor zorgen dat het wel lukt! Na een aantal keren IUI werden we wel sceptisch en hadden we daar niet echt meer vertrouwen in. IVF, dat gaat lukken! Wel heel spannend: meer hormonen, een punctie.. hoe gaat dat zijn? Toen dus door naar ICSI, dan gaat dát vast lukken. Na een mislukte IVF poging en twee ICSI pogingen in Nederland zagen we het somber in: we willen iets anders proberen en hebben de stap naar het buitenland gezet: Cuypers en Cuypers in Duitsland. Daar hebben we twee pogingen ICSI gedaan, waarvan de laatste succesvol.
Ik denk dat het heeft geholpen dat we het steeds stap voor stap hebben gezien en daardoor hoopvol konden blijven. Ik weet niet of ik van tevoren had willen weten hoeveel tegenslagen we zouden hebben. Nu stonden we er heel positief in, tuurlijk waren we ook vaak verdrietig maar wel altijd hoopvol. Dit veranderde na de vierde ICSI poging, toen zag ik het echt niet meer zitten en vroeg ik me echt af of we ooit nog ouders zouden worden. Het voelde als het eindstation: ICSI in het buitenland. Wat doen we als dat ook niet lukt? We hebben toen ook gesprekken gevoerd over eventuele zaadcel of eiceldonatie.
Er is veel aanvullend onderzoek gedaan en hieruit bleek ik een traagwerkende schildklier te hebben en een ontsteking in mijn baarmoeder
Wat is (voor jullie) het verschil tussen de fertiliteitsbehandelingen in Nederland en in het buitenland, in jullie geval Duitsland?
Na de derde poging in Nederland vroeg ik welke aanpassingen ze bij een volgende poging zouden doen. Er werd me toen verteld dat ze geen aanpassingen gingen doen, maar dat het soms ‘even duurt voordat je zes gooit’. Dat voelde voor ons niet goed, ik wilde meer onderzoek en geen herhaling van zetten.
Via een vriendin kwam ik in contact met iemand die bij Cuypers en Cuypers was geweest en ik heb met haar gebeld en kon m’n vragen aan haar stellen. Cuypers en Cuypers zijn een Nederlandse broer en zus en ook de meeste werknemers daar praten Nederlands, dat vond ik heel fijn. Omdat onze zorgverzekeraar contracten heeft met de kliniek hoefden we geen kosten voor te schieten. Wel is het zo dat je zelf betaalt voor onderzoeken die niet in Nederland gedaan worden.
We hebben ons aangemeld en konden na een paar maanden terecht. Er is veel aanvullend onderzoek gedaan en hieruit bleek ik een traagwerkende schildklier te hebben en een ontsteking in mijn baarmoeder. Ik kreeg medicatie voor mijn schildklier en antibiotica voor de ontsteking.
De vierde poging in Duitsland was helaas ook niet succesvol en toen waren onze vergoede pogingen op. Normaal zijn dit er drie, maar doordat ik een aanvullende zorgverzekering heb afgesloten kreeg ik ook de vierde poging vergoed. Dit lijkt veel, maar we hadden steeds maar één verse terugplaatsing en één of geen cryo’s, dus dan ga je heel snel door de vergoede pogingen heen.
We hebben toen besloten om nog één poging te doen, deze moesten we zelf betalen. We mochten meedenken over aanpassingen in het schema en na een evaluatie begonnen we aan de vijfde poging. Deze poging was zo veel beter dan alle pogingen ervoor: vijf hele mooie embryo’s, waarvan er één is teruggeplaatst en de andere vier embryo’s zijn ingevroren.
Een fertiliteitstraject is al heel pittig en de kliniek in Duitsland was 3,5 uur rijden enkele reis, dus dat maakte het extra zwaar. In Nederland woonden we bijna naast het ziekenhuis en nu waren we voor één afspraak een hele dag kwijt, maar wat ben ik blij dat we die stap toch hebben gezet!
We kennen elkaar door en door en weten goed wat de ander nodig heeft
Het leven tussen hoop en vrees lijkt me enorm zwaar, voor beiden. Hoe gingen jullie om met het keer op keer verduren van de tegenslagen?
Dat vragen wij onszelf ook wel eens af. Ik denk toch omdat er elke keer nog wel weer iets ‘nieuws’ was wat we konden proberen, een volgende stap: IUI, IVF, ICSI, het buitenland. Stoppen was geen optie, omdat we dan sowieso wisten dat het niet zou lukken. Al hebben we voor de vijfde ICSI poging wel tegen elkaar uitgesproken: dit gaan we niet heel lang meer volhouden. Ferdos en ik zijn dit jaar 15 jaar samen en ik denk dat dat ook heeft geholpen. We kennen elkaar door en door en weten goed wat de ander nodig heeft.
Sommige vrouwen/ stellen doen aanpassingen in leefstijl, zoals voeding en bewegen. Hebben jullie dit ook gedaan?
Ik denk dat wij uiteindelijk alles hebben aangegrepen wat zou kunnen helpen: gezond eten, weinig tot geen alcohol, bewegen, supplementen, acupunctuur, fertiliteitsmassages… Ik had het gevoel dat ik altijd meer moest of kon doen en vond het dan ook heel fijn dat dokter Cuypers zei dat ik genoeg deed en me niet gek moest laten maken.
Naast dat het voor beiden persoonlijk zwaar is, kan ik me ook voorstellen dat zo’n traject een grote stempel drukt op jullie relatie. Zo hadden jullie in het bekende programma Kopen Zonder Kijken ook rekening gehouden met jullie kinderwens. Hoe en in hoeverre heeft de kinderwens en het fertiliteitstraject jullie relatie en toekomstperspectief beïnvloed?
Toen wij Alex (van Keulen, makelaar van Kopen Zonder Kijken) de opdracht gaven om voor ons een huis te zoeken, waren wij nog erg hoopvol en gingen we er eigenlijk vanuit dat we tijdens de opnames van het programma zouden bellen met goed nieuws: we hebben een extra kamer nodig of Roos (Reedijk, styliste van het programma) moet toch een babykamer inrichten. We vonden het daarom ook geen probleem als hij een huis zou zoeken in een kindvriendelijke buurt. De oplevering van het huis was bijna een jaar na start van de opnames en inmiddels waren we de hoop toch wel echt verloren en vonden we het best heel pittig om echt een gezinshuis met een speeltuin voor de deur te hebben. Ik heb toen ook tegen Fer uitgesproken; als het niet lukt verkopen we dit huis en zoeken we een appartement in het centrum van Groningen.
Achteraf is alles op z’n plek gevallen en we zijn super blij en dankbaar
Na een traject van meer dan vijf jaar zijn jullie op 4 maart 2025 zijn jullie trotse ouders geworden van een tweeling, extra bijzonder na dit intensieve traject! Hoe gaat het nu met jullie en de tweeling?
Het gaat heel goed met ons! De tweeling is nu twee maanden oud en doen het super goed. Ze zijn dysmatuur geboren, maar groeien heel goed en de nachten gaan ook steeds beter. Het is soms wel echt pittig, vooral de nachten of als ze allebei huilen en je alleen met ze bent maar ik vind dat we het heel goed doen. We zijn echt een heel goed team. Ook zijn we nu super blij met het huis en de plek. Ik zie de meisjes hier al spelen in de speeltuin in de straat en we hebben genoeg ruimte. In ons vorige huis was het echt heel krap geworden met z’n vieren. Achteraf is alles op z’n plek gevallen en we zijn super blij en dankbaar.
Ik denk dat dat ook het zwaarste is van een fertiliteitstraject: als ik van tevoren zou weten dat dit de uitkomst zou zijn, zou ik het nog heel lang vol hebben gehouden, maar juist die onzekerheid maakt het zo zwaar. Je hebt geen garantie dat het uiteindelijk goed komt, wat je ook probeert en hoe erg je ook je best doet.
Het moet dus wel een eeneiige tweeling zijn, want er is één embryo teruggeplaatst
Meestal wordt er één bevruchte eicel teruggeplaatst in de baarmoeder, maar in sommige gevallen worden er meerdere teruggeplaatst, wat kan leiden tot een meerling. Hoe is dit bij jullie verlopen?
Een tweeling leek ons allebei echt geweldig. Vanaf de derde poging mag je twee embryo’s terug laten plaatsen en dat hebben we toen ook gedaan. We hebben meerdere keren twee embryo’s terug laten plaatsen, maar dat heeft nooit geleid tot een zwangerschap. De laatste terugplaatsing is er één embryo teruggeplaatst en de andere embryo’s waren ‘s ochtends al ingevroren. Het teruggeplaatste embryo was van hele goede kwaliteit, vertelde de arts ons. We hebben het er in de auto terug toen nog over gehad: jammer dat we dit keer niet mochten kiezen voor een dubbele terugplaatsing. Een tweeling hadden we nu dus ook totaal niet aan zien komen. Het moet dus wel een eeneiige tweeling zijn, want er is één embryo teruggeplaatst. We kregen op de dag van de terugplaatsing ook een foto mee van het embryo dat is teruggeplaatst. Heel bijzonder, want het embryo was toen al vijf dagen oud en heeft zich daarna dus nog gedeeld.
Dat lichaam dat jaren niet wist hoe het zwanger moest worden, moest ik nu ineens vertrouwen
Hoe heb je de zwangerschap beleefd?
Ik vond het heel spannend en het duurde best even voordat ik durfde te vertrouwen in m’n lichaam. Dat lichaam dat jaren niet wist hoe het zwanger moest worden, moest ik nu ineens vertrouwen. Na de positieve test en voor de eerste echo heb ik ook nog een bloeding gehad, waardoor ik ook echt heb gedacht dat het al mis was gegaan. Ik dacht altijd dat je na een positieve test direct blij zou zijn, maar ik heb die ‘verlengde wachtweken’ (de weken na een positieve test en voor de eerste echo) echt onderschat. Dat waren echt de langste weken van m’n leven en ik was elke keer bang om naar het toilet te gaan. Bang voor (nog meer) bloedverlies.
Ik denk dat ik na 24 weken iets meer vertrouwen kreeg, maar heb ook de hele zwangerschap gedacht; ik moet het eerst nog maar zien, dat ze er straks allebei zijn. Je hoort regelmatig dat tweelingen (veel) te vroeg geboren worden, dus elke week was een mijlpaal. Uiteindelijk hebben de meisjes 37 weken en 4 dagen in m’n buik gezeten en daar ben ik echt heel blij om, ik besef me goed dat dat ook heel anders had kunnen zijn.
Bij een meerling zwangerschap komen door de mogelijke risico’s ook meer afspraken en controles kijken. Kan je hier wat over vertellen?
Wij waren over the moon dat ik zwanger was van een tweeling, maar kregen bij de eerste echo in het ziekenhuis direct alle risico’s te horen: TTS (Tweelingtransfusiesyndroom), laserbehandeling in Leiden, extra echo’s. Daar zijn we wel echt van geschrokken. Ik vond elke echo weer spannend en was steeds weer opgelucht als ik twee kloppende hartjes zag. Toen we hoorden dat ze allebei een eigen placenta hadden waren we opgelucht, aangezien dit veel minder risico’s met zich meebrengt. Wel was de tweeling vanaf het begin af aan heel klein. We kregen elke twee weken een echo en aan het eind van de zwangerschap zelfs elke week en helemaal aan het eind zelfs elke dag een CTG. Dat was pittig, zo vaak naar het ziekenhuis, maar ook heel fijn dat ze zo goed in de gaten werden gehouden.
Ik kijk positief terug op de keizersnede
Ook de bevalling kan wat complexer zijn. Hoe hebben jullie de bevalling en het herstel (tot nu toe) ervaren?
Toen de arts vertelde dat ze een keizersnede adviseerde door de ligging van de baby’s heb ik me daar direct bij neergelegd. Ik vond het fijn om een datum te hebben en we leefden echt naar die datum toe. De keizersnede is me heel erg meegevallen. Er hing een hele ontspannen sfeer op de OK en iedereen was ontzettend aardig.
Nila werd als eerste geboren en had een moeilijke start, haar navelstreng werd meteen doorgeknipt en ze had wat hulp nodig met ademen. Daarna kwam Saar, zij mocht iets langer bij mij blijven maar had daarna ook een beetje hulp nodig. Er is sprake geweest van een opname op de afdeling Neonatologie maar uiteindelijk was dit niet nodig en mochten we met z’n vieren op dezelfde kamer verblijven. Ik kijk positief terug op de keizersnede en ook het herstel valt me tot nu toe heel erg mee.
Foto’s: Iris Antinodes Fotografie & Photos by Loes
