Heidi (24) en Mark (31) verloren op 12 Juli 2025 hun dochtertje Loua (4,5 maand) door wiegendood. Inmiddels zijn ze weer in verwachting. Hoe verliep het verlies van Loua? En hoe is het om na verlies weer zwanger te zijn?
Zwangerschap na verlies
Op 11 Juli 2025 begon ons leven één grote nachtmerrie te worden en verloren op 12 Juli 2025 ons dochtertje Loua (4,5 maand) door wiegendood, ook wel SIDS genoemd (Sudden Infant Death Syndrome) – een plotseling en onverwacht overlijden van een ogenschijnlijk gezond kind (jonger dan twee jaar), waarvan de precieze doodsoorzaak ook na grondig medisch onderzoek onverklaarbaar blijft.
Die middag krijgen we dan ook het slecht nieuws gesprek, ze kunnen niks meer voor Loua doen.
11 juli 2025
Het begon op 11 juli 2025, Loua ging iedere vrijdag naar de kinderopvang. Mark was die dag toevallig vrij en ik was nog niet weer aan het werk. Mark was beneden met Loua en ik lag nog in bed en bedenk mij dat haar slaapzakje nog boven ligt, ik ren snel naar beneden en zie dat Loua ontzettend vrolijk is. We zitten nog met elkaar op de bank te kletsen en te knuffelen ik vraag nog aan Mark: “Moeten we haar wel brengen vandaag? we hebben niet veel op de planning en ze is zo goed te pas!”
Tijd voor elkaar is ook belangrijk als je net een kleintje hebt en ze vond het altijd leuk en het is goed voor haar ontwikkeling, dus Mark bracht haar weg rond 08:00 uur.
Ik ben nog even weer naar bed gegaan en om 09:30 uur zit ik buiten en in tussen tijd was Mark ook weer thuis, ik hoor mega veel sirenes maar wij wonen aan de N36 dus wij horen wel vaker sirenes maar deze vielen mij wel op.
Ik wilde nog graag even naar de Kwantum, normaal gesproken komen we dan langs de kinderopvang maar dit keer gingen we een andere weg…
We zijn 10 minuten van de Kwantum vandaan, hebben een gezellig muziekje in de auto.
Ik word anoniem gebeld en twijfel of ik op moet nemen, waarop Mark aangeeft: “Neem maar voor de zekerheid op.” “Politie Hardenberg,” Mijn gedachten gaan meteen uit naar mijn zwangere zus en zwager die in Hardenberg wonen daarna bedenk ik me gelijk ‘er is iets met mama’, mijn vader is op dat moment bijna drie jaar overleden waardoor ik die link leg.
“Spreek ik met de ouders van Loua Heine?”
Het laatste wat je bedenkt is dat er iets met je jonge gezonde dochtertje zou gebeuren.
We zijn dichtbij het kinderdagverblijf en rijden er gelijk heen, Loua is gereanimeerd en moet met de traumahelikopter naar Groningen. Eenmaal aangekomen in Groningen zien wij vrij snel dat Loua echt nergens meer op reageert, die middag krijgen we dan ook het slecht nieuws gesprek, ze kunnen niks meer voor Loua doen.
12 Juli 2025
De dag erna wordt om 09:30 uur de beademing er af gehaald, Loua overlijdt om 10:30 uur in onze armen.
Na een lang emotioneel rouwproces is er weer een lichtpunt.
Weer in verwachting
Na een lang emotioneel rouwproces is er weer een lichtpunt, we zijn in verwachting van ons tweede dochtertje.
In november kwamen we er achter dat ik zwanger was, dit wilden we beide graag aangezien we nog heel jong zijn. Soms had ik het idee dat Mark er sneller klaar voor was dan ik.
Ik weet nog goed toen we de positieve test in handen hadden; wow! Nu is het echt zo, we krijgen weer een kindje.
Waarbij ik met Loua met de positieve test gelijk naar babykleertjes keek durfde ik nu nog nergens over na te denken, want wat als…
We belde de verloskundige die ik bij Loua had en daar legde ik me bij neer, ik durfde er niet over te praten, ik wilde niet enthousiast doen want wat als we dit kindje ook verliezen… Maar dat was niet de enige reden, ik voelde mij mega schuldig tegen over Loua.
Wat als ik haar te kort doe? Wat als ze denkt dat we haar vergeten? Wat vind de buitenwereld hier van? Straks vinden mensen dat we te snel gaan? Ik kreeg mega veel vragen in mijn hoofd en werd mega onzeker over alles.
Na de eerste echo hebben we het tegen onze familie verteld en later tegen de rest van de mensen die we kenden. Toch was het zo anders dan bij Loua, ik voelde dat ik er niet van kon genieten en wilde het er liefst niet teveel over hebben. Als mensen er over begonnen knikte ik op alles ja en kapte ik het gesprek snel weer af.
Ik was nog zoveel met Loua bezig en met de kerst en oud en nieuw waar ik totaal geen zin in had.
Ik moet wel eerlijk zeggen: bij iedere echo fleurde ik op en was ik blij en dankbaar dat ik leven zag maar ook confronterend; dit hartje klopt wel en die van Loua niet meer..
Ik kreeg vrij snel een buikje en probeerde die ook weg te stoppen want wat als ik in de winkel loop? Dan zullen ze wel denken, vulde ik voor mij zelf in.
In januari merk ik dat ik iets meer rust krijg, Loua is 22 februari (2025) geboren dus ik zit mega tegen die dag op maar bedenk me wel: ‘Oke dat is dan nog de enige dag wat echt heel moeilijk gaat zijn’.
Ik voel me steeds iets beter en begin lekker bezig te zijn met de spullen voor de baby, ik durf mijn buik te laten zien en voel me een trotse mama, ik geniet meer van de schopjes en kijk uit naar de komst.
Ik ben zo blij dat ik het durf te accepteren en ben zo dankbaar dat dit ons gegund is.
In november 2025 zijn we bij een dag geweest waar wiegendood ouders samen komen en dat heeft ons heel goed gedaan. Daar hebben wij veel ouders gesproken die weer opnieuw ouders zijn geworden na het overlijden van een wiegendood kindje en die ouders hebben ons mega geholpen en gesteund hoe we hier mee om kunnen gaan.
Achteraf bleek ik toen dus al zwanger te zijn, wat we op dat moment nog niet wisten.
Ik was bang of ik wel net zoveel van dit kindje kon houden als van Loua en ja dat doe ik zeker!
Het begin van de zwangerschap was moeilijk en door de zwangerschap heen is het gevoel gaan groeien en nu voel ik mij ook echt een trotse mama van twee lieve meisjes, een in ons hart en een hier maar voor altijd samen.
Ik ben nu 33 weken zwanger dus de kleine meid komt bijna, we zijn ontzettend benieuwd naar haar maar weten dat deze periode ook mega dubbel zal zijn. Desondanks zullen wij mega genieten van ons meisje en zijn we een heel sterk samen.
Blijven praten en elkaar de ruimte geven is denk ik een van de belangrijkste dingen wat ik kan mee geven in deze situatie dat is wat Mark en mij echt een team heeft gemaakt.
