Ruim zes jaar lang worstelde Dyleen (25) met anorexia. Na een interne opname, nieuwe diagnoses waardoor ze zichzelf beter leerde kennen en een intensief hersteltraject kan ze zich nu bijna twee jaar hersteld noemen! Om haar ervaring te delen en anderen te ondersteunen is ze inmiddels gestart met een opleiding tot ervaringsdeskundige.
Wanneer ik dit schrijf is het alweer acht jaar geleden dat ik de diagnose kreeg. Al een aantal maanden hiervoor zat ik enorm met mijzelf in de knoop, maar ik had eigenlijk geen idee wat tot die knoop had geleid. Maar ik kon ook niet benoemen wat de kern, de knoop zelf, nou was.
Op dat moment zat ik in mijn eerste jaar van een mbo niveau-4 studie tot Facilitair Leidinggevende. De laatste periode van dat jaar brak aan. Veel studeren, toetsen maken, presentaties geven, oftewel; ik legde een enorme druk op mijzelf en al mijn onzekerheden kwamen dubbel en dwars naar boven.
Onzekerheid
Toen, maar ook alle jaren daarvoor, heb ik gekampt met overgewicht. Wanneer ik gepest werd, was dit altijd daardoor. Wat ik mij nog kan herinneren is dat ik tijdens het geven van presentaties dacht: ‘Er moet iets anders, maar hoe, maar wat?’
Sindsdien ging er stapje voor stapje meer focus op en naar eten, zonder dat ik het zelf heel erg doorhad. Voor mijn lichamelijke gezondheid was gewichtsverlies toentertijd zeker aanbevolen, maar al snel werd duidelijk dat mijn mentale gezondheid er heel erg onder ging lijden.
Gelukkig hadden mijn ouders dit snel in de gaten, omdat ik vaak vroeg om bevestiging of ik iets mocht eten. Van het een volgde het ander, want ik begon met het afwegen van mijn voeding, hield mijn inname streng bij, werd mijn intake steeds naar beneden bijgesteld, kwamen er steeds meer ‘ regeltjes’ in mijn hoofd bij en was ik al heel wat gewicht verloren.
De eetstoornis had mij zo in zijn greep.
Anorexia
Dit ging de verkeerde kant op en ik had dat zelf ook door. Samen met mijn moeder ben ik naar de huisarts gegaan, waarbij zij mij de diagnose ‘eetstoornis anorexia’ gaf. Terwijl ik toen, met mijn gewicht, helemaal niet in die ‘klasse’ viel, maar door alle symptomen daaromheen wel.
Jaren van therapie zoeken en volgen, vallen en opstaan en weer keihard vallen, volgden. Ik heb allerlei verschillende behandelingen gevolgd bij diverse organisaties. Na vier jaar aan therapieën viel ik als het ware in een gat, die ín een hele diepe put zat. Toen kreeg ik wél de ‘anorexia nervosa-diagnose’, alleen omdat mijn gewicht toen wél in “het plaatje” viel. Ik raakte de bodem, al voelde het alsof die bodem onder mijn voeten vandaan was getrokken. Hoe zou ik weer omhoog gaan klimmen?
Ik was zó ver teruggevallen, dat ik echt niéts meer kon. De eetstoornis had mij zo in zijn greep, dat ik met volle wanhoop en in tranen tegen mijn ouders en vriend zei: “Ik kan niet meer, ik kan écht niet meer.”
Hierna ben ik in een van mijn grootste trauma’s beland. Zo snel als we konden naar huis vanuit Italië, wat mij bijna fataal is geworden. De engste tijd van mijn leven, die ik weer zo voor mij kan halen. Ik kon gewoon niet meer en ik wilde zelf ook zó graag hulp.
Er volgde gelijk een ziekenhuisopname, maar ik treed hierover liever niet in details. Maanden van stagnatie in herstel, wat uiteindelijk overging in achteruitgang, volgden. Maar ik wist één ding heel zeker: ik wil absoluut niet dat die eetstoornis mijn hele leven voorgoed gaat overnemen. Hij heeft al veel te veel voor mij verpest, dus nu is het tijd om hem nog harder terug te gaan pesten.
Ik had het zwaar, maar mijn motivatie werd met de dag groter.
Interne opname
Uiteindelijk koos ik ervoor om iets aan te gaan waarvan ik áltijd heb gezegd dat ik het niet wilde. Ruim een half jaar later werd ik opgenomen in een klinische setting. Ver van (t)huis. Enorme heimwee en verdriet. De eerste weken dacht ik: ‘Wat doe ik hier nog?’ Hoe graag mijn ouders en vriend mij natuurlijk bij zich wilden hebben, hielden ze uit liefde vol om mij niet na twee weken al op te halen.
Ja, uit liefde, want het was toen voor mij de beste, veiligste en juiste plek om te zijn. Ik hield vol, maakte grote stappen en hoorde dit terug van de begeleiding. Ik had het zwaar, maar mijn motivatie werd met de dag groter.
Na tweeënhalve maand vertrok ik naar huis. Met trots. Opluchting. Dankbaarheid. Vooral omdat ik écht de juiste beslissing had gemaakt om daarheen te gaan, ook al voelde dit aan het begin niet zo. Maar dan begint het échte werk. Thuis is een hele andere wereld dan in de kliniek en dat heb ik heel erg gemerkt.
Ook al blijven trauma’s mijn hele leven bij mij, leerde ik er wel mee omgaan en verdwenen mijn continue herbelevingen meer naar de achtergrond.
Herstel
Ik kan een heel werkstuk schrijven over de periode na mijn opname, maar laten we het erop houden dat het verre van gemakkelijk was om op eigen benen te staan.
Ik probeerde door te stromen in een deeltijd-dagbehandeling, maar werd overvallen met alle trauma’s die omhoog kwamen. Mijn eetstoornis heeft mij zo erg getraumatiseerd, maar waar blijkbaar nooit ruimte voor was om tot uiting te komen. Ik werd gediagnosticeerd met PTSS, startte met antidepressiva en doorliep óók diagnostiek voor autisme, waar ook die diagnose uit kwam. Deze diagnoses gaven mij veel duidelijkheid en hierdoor kon ik gericht hulp vragen/ zoeken.
Pas een jaar na mijn PTSS diagnose kon ik starten met EMDR. Oh, wat was ik ‘blij’ dat ik daar eindelijk mee kon beginnen. Al vrij snel werd duidelijk dat de behandeling aansloeg. Wat een opluchting. Ook al blijven trauma’s mijn hele leven bij mij, leerde ik er wel mee omgaan en verdwenen mijn continue herbelevingen meer naar de achtergrond.
Tot op de dag van vandaag slik ik trouw mijn antidepressiva, waar ik veel houvast aan heb. Zoals anderen medicatie nodig hebben voor fysieke problematieken, heb ik deze medicatie nodig om psychisch stabiel te kunnen blijven staan. En dat is helemaal oké.
Na mijn opleiding tot Facilitair Leidinggevende ben ik doorgestroomd naar een totaal andere kant: hbo verpleegkunde. Het is mij niet gelukt om het eerste jaar te voltooien, want toen kwam het diepe gat in de hele diepe put. Maar in herstel had ik twee grote doelen. Als ik ben hersteld wil ik heel graag hbo verpleegkunde nog een kans geven. Lukt dit niet, dan word ik ervaringsdeskundige.
In januari 2025 kon ik mij na jaren vechten, strijden, volhouden en doorgaan, hersteld van anorexia noemen! De eetstoornis is altijd een copingmechanisme geweest en zal ik ook voor altijd, voor een deel, meenemen in mijn leven. Het is iets waar je altijd heel alert op moet zijn en moet blijven.
In september 2025 waagde ik weer een poging op het hbo, maar werd het na een paar maanden snel duidelijk dat de studie en toekomstige carrière teveel zouden worden voor onder andere mijn autisme. Met veel verdriet en gevoelens van falen stopte ik de opleiding, maar maakte ik snel een nieuw plan. Ik verwisselde mijn verpleegkunde droom voor mijn andere droom; ervaringsdeskundige worden.
Mijn grootste doel is om een veilige plek voor anderen te zijn.
Ervaringsdeskundige
Ik ben altijd open geweest over mijn verhaal en deelde veel via sociale media, waardoor ik al vele connecties heb kunnen leggen. Hierdoor kreeg ik de kans om vrijwilligster ervaringsdeskundige-content creator te worden voor Unova. Een nieuw platform dat zorg draagt voor de periode tussen hulp vragen en hulp ontvangen, oftewel de ‘opvulling’ van de wachttijd.
Daarnaast ben ik gestart met een studie om mijzelf officieel ervaringsdeskundige te noemen en mijn droom werkelijkheid te maken. Ik weet als geen ander hoe het is en voelt om te worstelen met een eetstoornis, maar ook hoe eenzaam je je kunt voelen door onbegrip vanuit anderen. Mijn grootste doel is om een veilige plek voor anderen te zijn, waar ze zich begrepen, vertrouwd, gehoord en niet alleen voelen. Want herstellen is alles behalve leuk en makkelijk, maar wat krijg je er enorm veel voor terug. Ik had mijn weg en leven anders voorgesteld, maar ik heb veel meegemaakt en doorstaan waar ik super veel van heb geleerd en levenslessen uit heb gehaald.
Voor als je dit leest; weet dat je nooit alleen bent en mij altijd kunt benaderen. Ik ben er voor jou, ik vertrouw in jou, ik weet dat je dit kan. De cliché woorden “herstel is het zo waard” zijn ook echt waar.
