De droombaan van Janneke is duidelijk: ambulanceverpleegkundige. Ze heeft een duidelijke visie en vertelt in deze gastblog hoe ze er als kind achter kwam dat ze verpleegkundige wilde worden, haar weg naar verpleegkundige en haar ambitie!
Van droom naar werkelijkheid: mijn weg naar de ambulancezorg
Ik was nog maar vier jaar oud toen ik wist dat ik later in de acute zorg wilde werken. Als ik eerlijk ben, weet ik precies waar die droom is ontstaan.
Invloed van mijn opa en omgeving
Mijn opa speelde daarin een grote rol. Hij werkte jarenlang als brandweerman, schilder en verrichtte allerlei andere werkzaamheden. Toen hij COPD kreeg, veranderde zijn leven ingrijpend. Ziekenhuisopnames, spoedsituaties en thuiszorg werden onderdeel van het dagelijks leven. Als ik bij mijn opa en oma logeerde, vroeg hij regelmatig lachend: “Zuster Janneke, kun je me even helpen met aankleden of mijn steunkousen aantrekken?” Voor mij voelde dat nooit als een taak, maar heel vanzelfsprekend. Ik vond het fijn om voor hem te zorgen.
Mijn opa zei ook vaak: “Jij wordt later verpleegkundige.” Als klein meisje glimlachte ik dan en hielp ik hem verder. Pas nu besef ik hoe bijzonder die woorden eigenlijk waren. Hij geloofde in mij, ook toen ik dat zelf nog niet altijd deed. Inmiddels is mijn opa overleden, maar ik weet zeker dat hij trots op mij zou zijn.
Eerste indrukken van het ziekenhuis
Ook het ziekenhuis maakte veel indruk op mij. Omdat mijn opa er regelmatig kwam, kreeg ik soms materialen mee om thuis mee te oefenen of vroeg mijn oma of ze iets voor mij mocht meenemen. Daarnaast kwam ik er zelf ook regelmatig voor onderzoeken en controles. Waar veel kinderen een ziekenhuis spannend vonden, keek ik juist nieuwsgierig om me heen. Ik wilde weten hoe alles werkte, stelde regelmatig vragen aan artsen en verpleegkundigen en keek vol bewondering naar de zorgverleners. Daar ontstond mijn fascinatie voor de acute zorg.
Terwijl leeftijdsgenootjes tekenfilms keken, keek ik met grote interesse naar programma’s over de ambulance, de spoedeisende hulp en operaties.
Groeiende interesse in de acute zorg
Die nieuwsgierigheid groeide alleen maar verder. Terwijl leeftijdsgenootjes tekenfilms keken, keek ik met grote interesse naar programma’s over de ambulance, de spoedeisende hulp en operaties. Iedere keer was ik weer onder de indruk van de rust, deskundigheid, de verschillende ziektebeelden en de samenwerking van zorgverleners op momenten waarop iedere seconde telt.
Zorg zit in de familie
Zorgen zit eigenlijk in onze familie. Mijn moeder is hbo verpleegkundige en mijn zus werkt in de psychiatrie. Mijn vader werkt niet in de zorg, maar is net zo zorgzaam. Van mijn ouders heb ik geleerd dat goede zorg niet alleen draait om medische kennis, maar vooral om aandacht, betrokkenheid en oog hebben voor de mens achter de zorgvraag.
Steun vanuit mijn omgeving
Ik ben ontzettend dankbaar voor mijn familie en directe omgeving. Vanaf het moment dat ik als vierjarig meisje vertelde dat ik later in de acute zorg wilde werken, hebben zij mij altijd gesteund. Ook op de momenten dat ik aan mezelf twijfelde, bleven zij in mij geloven. Dat vertrouwen gaf mij de kracht om door te zetten. Stap voor stap groeide niet alleen mijn kennis en ervaring, maar ook het vertrouwen in mezelf en in mijn handelen als toekomstig zorgprofessional.
Als alles volgens planning verloopt, hoop ik in 2027 mijn diploma verpleegkunde te behalen.
Mijn opleidingsroute
Mijn eigen route naar verpleegkunde verliep misschien niet via de meest voor de hand liggende weg. In 2020 begon ik aan de opleiding maatschappelijke zorg. In 2025 behaalde ik mijn diploma maatschappelijke zorg en verzorgende IG. Toch voelde dat niet als een eindpunt, maar juist als het begin. Daarom startte ik in september 2025 met het versnelde BBL traject mbo verpleegkunde. Als alles volgens planning verloopt, hoop ik in 2027 mijn diploma verpleegkunde te behalen.
Persoonlijke ontwikkeling
Die weg is niet altijd gemakkelijk geweest. Ik had lange tijd weinig zelfvertrouwen en legde de lat hoog voor mezelf. Regelmatig vroeg ik me af of ik het wel kon. Toch hebben juist de ervaringen die ik op school, tijdens stages en in mijn privéleven heb opgedaan, mij gevormd. Langzaam maakte onzekerheid plaats voor vertrouwen. Tegenwoordig durf ik te vertrouwen op mijn kennis, mijn gevoel en mijn handelen. Dat is misschien wel mijn grootste ontwikkeling geweest.
Werkervaring als evenementenhulpverlener
Naast mijn opleiding werk ik met veel plezier als evenementenhulpverlener. Iedere inzet brengt nieuwe situaties met zich mee waarin samenwerken, communiceren en klinisch redeneren centraal staan. Het zijn ervaringen die mijn liefde voor de acute zorg alleen maar verder versterken.
Kansen om te groeien
Ook ben ik dankbaar voor de kansen en het vertrouwen die ik krijg binnen de evenementenhulpverlening, waar ik werk bij verschillende organisaties. De ruimte om mezelf verder te ontwikkelen, nieuwe ervaringen op te doen en te blijven leren, motiveert mij iedere dag opnieuw om het beste uit mezelf te halen. Het is fijn om onderdeel te zijn van organisaties die geloven in de ontwikkeling van zorgprofessionals en die mij daarin ondersteunen
Uiteindelijk wil ik mijn grootste droom waarmaken: werken als ambulanceverpleegkundige.
Mijn toekomstambitie
Mijn ambitie is helder. Na het behalen van mijn mbo verpleegkunde diploma wil ik ervaring opdoen binnen het ziekenhuis, bij voorkeur op een algemene verpleegafdeling. Ik geloof dat iedere stap in mijn loopbaan bijdraagt aan de zorgprofessional die ik uiteindelijk wil zijn. Daarom kies ik er bewust voor om eerst een brede basis op te bouwen. Daarna hoop ik de stap te maken naar de spoedeisende hulp, waar ik mezelf verder wil ontwikkelen in het klinisch redeneren, het snel schakelen en het werken onder druk. Uiteindelijk wil ik mijn grootste droom waarmaken: werken als ambulanceverpleegkundige.
Waarom de ambulancezorg
Juist de prehospitale zorg spreekt mij enorm aan. Iedere melding is anders. Je stapt een onbekende situatie binnen en moet observeren, analyseren, klinisch redeneren en soms met beperkte middelen beslissingen nemen die het verschil kunnen maken. Die dynamiek, verantwoordelijkheid en afwisseling passen bij wie ik ben. Ik blijf graag leren, ontwikkel mezelf continu en haal energie uit complexe situaties waarin samenwerking en deskundigheid samenkomen.
Iedere opleiding, iedere stage, iedere werkdag en iedere ervaring brengt mij dichter bij mijn droom.
Terugblik en vooruitkijken
Als ik terugdenk aan dat vierjarige meisje dat wist dat ze later in de acute zorg wilde werken, moet ik glimlachen. De droom is nooit veranderd. Alleen ik ben veranderd. Ik ben sterker geworden, zelfverzekerder en leergieriger.
Ik ben er nog niet. Er valt nog ontzettend veel te leren en ik kijk ernaar uit om de komende jaren verder te groeien als verpleegkundige. Iedere opleiding, iedere stage, iedere werkdag en iedere ervaring brengt mij dichter bij mijn droom. Onderweg heb ik niet alleen kennis en vaardigheden opgedaan, maar misschien wel het allerbelangrijkste: ik heb geleerd om op mezelf te vertrouwen. Op mijn kennis, mijn klinisch redeneren, mijn gevoel en mijn handelen.
Ik weet dat ik mijn droom niet bereik door er alleen over te dromen, maar door iedere dag een stap vooruit te zetten. Met de steun van de mensen om mij heen, de kansen die ik krijg en vooral het vertrouwen dat ik onderweg in mezelf heb leren vinden. Mijn reis is nog lang niet voorbij. Ik kijk uit naar alles wat ik de komende jaren nog mag leren, ervaren en betekenen voor de mensen die mijn zorg nodig hebben. Want uiteindelijk is dat de reden waarom deze droom ooit begon en waarom ik er iedere dag opnieuw met zoveel passie aan werk.
